De leer der Verbonden - pagina 206

196 Zoo is beide waar, én dat een kind Gods reeds in het Verbond is vóór zijn geboorte, én dat Gods echte bondelingen er voor hun bewustzijn eerst later in worden gebracht. Edoch, en hier komt het nu op aan, dat „ingebracht worden'* voor ons geestelijk bewustzijn is een mystieke daad van den Heiligen Geest, die alleen Gode en onszelven bekend is. De gemeente Christi, die het mystieke werk aan Christus niet uit de hand mag nemen, mist dus elk recht om in dit stille geheimnis der zielen door te dringen, en al weet ze, dat er kaf en koren aan den éénen halm is, toch past het haar niet van dat kaf het koren anders dan naar uitwendige en dus bedrieglijke kenmerken te willen scheiden. Geen kring in dezen kring dus, want het zijn niet twee in elkaar gezette kringen, maar de vezelen van kaf en koren liggen op het verborgenst dooreengevlochten. De heilige draden van het geestelijk inwendig verbond loopen door het weefsel van het vormelijk, uitwendig verbond heen. En daarom wie beide uiteen wilde rukken, bedierf en verscheurde daardoor het verborgen weefsel van Gods wondere, alles dooreenvlechtende scheppende hand. Dit moet nu natuurlijk niet zoo opgevat, alsof ik in mijn omgeving of bij de menschen die ik ontmoet geen onderscheidene gewaarwordingen zou mogen opvangen, en niet zou mogen zeggen: „Met A voel ik mij zoo innig één en verbonden, met hem zou ik de eeuwige reis wel willen doen," of ook omgekeerd: „Ik voel met B maar geen aansluiting: er ontbreekt alle sappigheid; het is zoo dor en zoo dood!" Ge moogt dit wel zeer zeker zeggen. Het ware zelfs onmenschelijk het niet te doen. Mits, en let hier wel op, mits ge dit weer-

van uw indrukken en gewaarwordingen nu maar niet gelijk met een oordeel; dat ge u steeds blijft inprenten, hoe heel anders het kon uitvallen, dan gij vermoedt; en dat ge steeds ook van u zelf indachtig blijft, hoe uw eigen roeping en verkiezing nog steeds vast te maken zij in den Heere. Voor de kerk als kerk valt dus met die onzekere, altijd feilbare personeele indrukken en gewaarwordingen niets hoegenaamd uit te en noch door den Doop (Anabaptisten), noch door het richten, Avondmaal (Darbisten), noch door de klas-indeeling (Methodisten) mag ooit op de erve der gemeente scheiding gemaakt tusschen bond-

geven stelt

genooten, die het echt en bondgenooten, die het slechts in schijn zijn. Niet menschen-oordeel, maar het oordeel Gods in de ziele moet hier het echte beveiligen en het valsche uitdrijven. Op de prediking komt het aan. Op een prediking die niet schoonheden van het vernuft uitstalt, noch ook baadt in gevoelsstroomen och, vernuft en hartstocht zijn geen zielsmedicijn; neen, maar op een prediking, die God in zijn gemeente laat spreken, die de zielen dwingt dat spreken Gods aan te hooren, en die onder dat hooren door het Woord de zielen bewerkt, 'tzij dan in gunste ter zaligheid, of in toorne ten verderve. ;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen