Honig uit den rotssteen - pagina 56

43 bracht dat wel waarlijk Jezus' zenuwen, en door gemoedsleven in beweging, en „werd hij bewogen

toen

terdege aan, die zenuwen

zijn

in den geest." Maar op hetzelfde oogenblik treedt de Heer ook in dat gemoedsleven met zijn persoonlijke wilskeus tusschen beide, en wil zelf bedie aandoening zal laten doorwerken dan wel of hij ze tegengaan en dood doen loopen. En nu hij bij Lazarus' graf aan zijn aandoening eenmaal wil toegeven, nu is het toch niet die aandoening waardoor Jezus „ontroerd wordt,'" maar Jezus zelf die toestaat dat de aandoening zóó ver dooren natrille, en lezen we dat het Jezus is, „die zichzelve». ontroert." Zie, dat is het ware dat het hoogste en edelste, dat wat ons ten of

slissen

hij

stuiten,

zal

;

richtsnoer zal zijn. Overkomt u hartstochtelijkheid, dan laat ge de aandoening meester

u zijn; en dan worden die gemoedsbewegingen u te fel en te machtig; en dan geeft ge daaraan toe; tot benauwdwordens en kunt ge er ten leste niets meer aan doen, zoo als het gevoel u geheel over

;

overmeestert.

Zoo

men

ziet

kleinste

het dan ook soms

dat

leed,

ze

om

bij

jonge kinderen, die over het kunnen uitbarsten en

zich zien, in tranen

soms huilen, dat ze schijnen te stikken. Zoo blijft ook in later leven het gevoel in de al te

dikwijls een onevenredige heerschappij

f roMM^ew wereld

maar

uitoefenen.

Zoo vindt ge soms in lijkkamers en bij begrafenissen een kring van anders wereldsche menschen, die zich aan hun tranen en snikken niet weten te ontworstelen. Als ze dan iets zeggen willen, blijven ze steken in hun woord. Ze vallen elkander om den hals. Ze gillen. Ze vallen van zichzelf. En als er overzenuwachtigheid bijkomt, is er aan zulk een huiltooneel soms geen einde te maken dan door spiritus of kommen met koud water.

En Dat is

dat is

nu mag

niet.

zwakheid;

is

verbreking van de harmonie van

uw

wezen;

tegen Gods wil.

Ben mensch

ook bij de smart des levens maat weten te houinbinden en bedwingen; en zelfs bij de heftigste zielsaandoening zal „de geest van den profeet altijd aan den profeet" den;

onderworpen

Van

zal

zichzelven

blijven.

Jezus lezen we daarom niet alleen dat hij zichzelven ontroerde, maar ook, naar onze kantteekenaren zoo schoon en fijn aanteekenden, dat hij „tranen liet." Maria „huilde;" de Joden „huilden;" want daar staat in het Grieksch klaicin, dat echt huilen beteekent. Maar van Jezus staat er: „hij liet zich een druppel vocht ontglippen, hij liet een traan," met hetzelfde woord dat gebruikt wordt van den honig die uit het zeem druppelt of de gom of harst die uit de boomschors welt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen