Practijk der godzaligheid - pagina 70

62 dan zullen we, om zulk een van ongelijk te overtuigen, hier eens uitschrijven, wat dan nu Luther van deze opvoedkundige en zielkundige quaestie dacht. Och, ze kennen den uitnemenden Luther zoomin als den nog uitnemender Calvijn, die Luther tegen ons pogen uit te spelen. Luther dan schreef dit: „Vóór alle dingen zullen de predikanten zich wachten, dat ze niet nu eens op deze en dan weer op die manier de stukken van de Wet, het Gebed, de Geloofsartikelen of de Sacramenten voorstellen, maar dat ze toch onveranderlijk zich houden aan dezelfde manier om deze stukken aan de gemeente voor te stellen en uit te leggen. En dit stellige advies geef ik daarom, omdat ik weet dat gewone en vooral jongere menschen nooit verder komen, tenzij ge ze aan een zelfde manier van uitdrukking gewent. Want als ge zulke stukken nu eens zoo en dan weer zoo voordraagt, brengt ge de menschen in de war, en al uw moeite die ge aanwendt om ze verder te brengen, gaat te loor. Dit hebben de vaderen zeer goed ingezien, die er op stonden, dat al deze stukken in een vasten vorm en onder bepaalde woorden tot de gemeente zouden komen. Dit moeten wij in eere houden, en er ons op toeleggen, om aan de eenvoudige schare en de jongeren deze dingen zoo voor te dragen, dat ge er zelfs geen lettergreep in omzet, zoo dikwijls ge den Catechismus voor ze behandelt, maar dat uwe behandeling aldoor dezelfde zij. Ten tweede, moet er hun ook een verklaring als ze nu den Catechismus kennen, van gegeven. Maar evenals de Catechismus zelf aldoor met precies dezelfde woorden hun voor te dragen is, zoo moet ge hun ook aldoor precies dezelfde verklaring er van geven, zonder er zelfs ook maar ééne lettergreep in te veranderen" {nequidem immutata unica syllaha). Zie zijn voorrede op den Kleinen Luth. Catechismus. Met achter Luther te willen schuilen vordert men dus geen stroospier. Luther was in het werk der kerkelijke opvoeding nog veel strenger letterknecht dan Calvijn. Zoo zelfs, dat we betwijfelen of Calvijn ooit zóó kras gesproken heeft, als Luther hier doet. Zelfs bij de Catechismusverklaring nooit één enkele lettergreep veranderen! Maar daargelaten nu dit op de spits drijven er van, dient Luthers grondgedachte desniettemin volmondig beaamd, en onzen nieuw-modischen paedagogen vooral, die voor de scholen, waar men de gedoopte jeugd onderwijst, alle heil van een „onderwijzers-ö^mos/(?er" wachten, en zulk een schrik van scherp geformuleerde dogma's hebben, mag dit krasse woord van Luther de ziel wel eens in, ter bestratling van

Luther toch menscheliiker Hervormer!"

hun oppervlakkigheid. Opvoedkundig en zielkundig moet het zoo en mag het niet anders. Een spijker gaat den wand niet in met één klop. Keer op keer moet de

hamer

Een drop kome op

op den spijkerkop neerkomen, zal de spijker er in gaan. den steen uit, mits die gelijkmatige drop altoos neerdezelfde plek. En zoo ook wie op menschen werken, menschen holt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen