Dat de genade particulier is - pagina 194

184 omtrent de middelen, waardoor die uitkomst verwerkelijkt moet worden, eenvoudig open had gelaten. Dat nu is volstrekt niet zoo. Zelfs is zulk een voorstelling in hooge mate „Gode onwaardig." Hij, de eeuwige God, die in het Eaadsbesluit zijns welbehagens die zielen uitverkoor die zijns zijn en ze schonk aan den Zoon voor den prijs van zijn bloed, diezelfde God heeft niet slechts het eind, maar evenzeer elke schrede van den weg bepaald en al de vereischte middelen, in- en uitwendig, verordend om u tot die uitkomst te geleiden. Komt dus in den naam des Heeren de eisch van zijn Woord tot een ziel, om de genademiddelen aan te wenden, dan zal de ziele die God vreest, daar niet met een, ongoddelijke ironie tegenover gaan staan, maar wetende, dat ook die aanbieding van het middel krachtens het Besluit van zijn God tot hem komt, eer met den diepst en ernst in zichzelf wegzinken, roepende en kermende met al de stemmen die in zijn hart zich verdringen: „o Mijn God en mijn Heere, maak !" mij, ook in dien weg der middelen, meer getrouw

II.

NIET BUITEN Het

HUN SCHULD? is

God

die in

willen en het werken.

ons werkt, beide het Fil. 2

:

13.

Een tweede bedenking die voor de hand ligt en dan ook telkens geopperd wordt, luidt ongeveer aldus „Indien dan Christus in zaligmakenden zin alleen voor de uitverkorenen gestorven is, worden dan de verkorenen niet als machines zalig, en komen de verlorenen dan :

om

buiten hun schuld?'' over déze bedenking willen we allerminst heenloopen, want ze raakt onze teederste belangen en staat met de heiligste drijfveeren in verband. Elk rechtschapen hart gevoelt, dat de zaligheid ons niet als gesmolten goud in de ziel kan worden uitgegoten, en elke rechtvaardige van zin tast onmiddellijk, dat het verloren gaan van een schepsel niet anders mag of kan plaats hebben, dan om zijn schuld. Niet uit zucht tot betweterij, maar wel terdege uit drang van zedelijken ernst kan derhalve de vraag voortkomen Indien dan de intentie van Christus in zijn sterven bepaald heeft: „Mijn dood is rantsoen voor dezen en dien wel; maar voor die anderen nief\ dan kan, wie ingesloten is, ook aan de genade niet ontkomen, en wie uitgesloten is, ook aan de genade niet raken. Wie er komt, wordt er dan niet

Ook

:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen