Dat de genade particulier is - pagina 243

233 X.

GEEN PRIVILEGE VAN RANG OF STAND. Waarin niet is Griek en Jood, besnijdenis en voorhuid, barbaar en Scyth, dienstknecht en vrije, maar Christus is alles en in allen. Col. 3

:

11.

Er is dan nu, zoo we meencn te mogen aannemen, op behoorlijke en afdoende wijze rekenschap gegeven van de beslissende reden, waarom de uitdrukkingen „de wereld", „alle menschen" en „een iegelijk" te goeder trouw niet kunnen noch mogen aangevoerd ter omverwerping van de heilige Schriftwaarheid der particuliere genade. En toch, we komen er zelf voor uit, toch ontbreekt er nog iets aan, eer we hopen durven op de volledige kracht ter overtuiging van wie dusver anders dacht. Het laat zich namelijk niet ontkennen, dat hoe goed en wel heel het geleverde betoog dan ook zijn moge en hoezeer de aangevoerde Schriftbewijzen dan ook steek houden, er toch altijd iets bevreemdends in blijft liggen, dat de Heere en vooral zijn Apostelen op dat „wereld" en „alle menschen" en „een iegelijk", zoo telkens en telkens weer, op zeer in het oog loopende wijze, kennelijk den nadruk leggen. Waar diende dat dan toch toe? vraagt men allicht. Zoo zouden wij toch niet spreken of schrijven, als we de waarheid van een genade, die particulier is, uiteen wilden zetten. Zie, dat ééne moet ons nog opgehelderd Geef ons ook rekenschap er van, waar dat herhaaldelijk wijzen op „allen" en „een iegelijk" dan toch vandaan komt? Hoe de Nieuw-Testamentische schrijvers daar zoo op kwamen? En, meer nog, hoe de Heilige Geest, die hun brieven geïnspireerd heeft, aan zulk een veelvuldig gebruik van dit „allen en „een iegelijk" zijn zegel leende van goddelijke autoriteit? Om hierop nu helder en duidelijk te antwoorden, hebben we niets te doen, dan te wijzen op een allergrootst verschil dat bestond tusschen den toestand van de maatschappij waarin de Apostelen leefden en de wereld waarin wij ons bewegen. In dien tijd namelijk wist men er niet van noch dacht er aan, dat men iemand reeds barmhartigheid of genegenheid zou bewijzen, omdat hij mensch was. Men gunde iemand zijn recht, omdat hij geld bezat, of tot den adel behoorde, of ingeschreven was in de kaste der priesters, of wijl hij een vrijgeborene was, of omdat hij man en geen vrouw was; maar hoe ook genomen, het was nooit puur omdat hij mensch was, maar altijd om iets anders, uit andere oorzaak, om bijkomstige !

reden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen