Honig uit den rotssteen - pagina 205

191

vau teedere liefde begenadigd waren. Maar die „alderheiligsten" gelijk onze trouwe Catechismus deze bij uitstek met genade versierde leden zijn niet van Jezus' lichaam noemt, blijven steeds een uitzo)i dering de regel, en tot ongestoorde liefdesgemeenschap met den Volzaligen God heeft nooit één ziel het op aarde gebracht. Ons hart, ons bestaan voor God, heel de stand van Jezus' kerk is ;

daar niet naar.

tegen die teedere, fijn gevoelende liefde in. u door genade althans voor eenige dagen en weken zulk een zalig bestaan bestendigd werd, o, dan zou Satan immers met u doen gaan, wat hij eens met Job in de dagen van ouds deed, en al het verschil tusschen den eigenlijk zondigen stand van uw hart en de warme liefde, die u de Heilige Geest instortte, zou zoo schreiend droef uitkomen, dat ge reeds daardoor een deel

Eer schrijnt

alles

En

al,

gesteld

dat

dier zalige liefde verloort.

Dacht ge er ooit aan „hoe uitnemend de grootheid zijner kracht moet aan ons die gelooven," om in zulk een koud hart, als wij hebben, ook maar voor een oogenblik, ondanks Satan, soms die volzijn

zalige liefde uit te gieten

Het

schijnt

inspanning

zoo

van

?

vanzelf

kracht

het

te

zijn

aan

gekomen, en

zijn

goddelijk

toch,

wie weet wat

mededoogen gekost

heeft. o.

De gemeente

gleed zoo ver af van het geloof der apostelen. voor, alsof het vanzelf spreekt, dat alle tot

Ons komt het zoo

God

barmhartigheid heeft. En natuurlijk denken we er niet aan, ook maar iets op de volkomenheid van het volbrachte werk des Heeren af te dingen. Maar te weten, dat het volbracht is, en persooonlijk de genade, den vrede, de barmhartigheid, de liefde te smaken, verschilt toch nog. En daar nu merkten de heilige apostelen van Jezus wel ter dege op, en zoo kwam het, dat ze toen, toen in den aanbeginne het leven van Christus in de gemeente het krachtigst werkte, dat ze toen zelfs nooit Gods volk toespraken, zonder eerst den geloovigen toe te bidden, dat het smaken van die genade, van dien vrede, van die barmhartigheden Gods hun toch mocht vermenigvuldigd worden. Ze zagen de zielen als een dorstigen akker voor zich liggen, en baden hun dies toe, dat er malsche druppelen van vrede en heil op mochten neervallen. En toen er een slang in den boezem der gemeente inkroop en er gif naar alle kanten gespuwd werd, toen begreep Judas, dat de geslingerden en benarden van ziel, nog iets diepers dan vrede en genade noodig hadden, en ving hij zijn brief met de bede aan „Barmhartigheid en vrede en liefde zij u vermenigvuldigd!" En nu, is er één bede, die in deze hartaangrijpende dagen inniger volk mag worden toegebeden, dan die smeeking, om meer, 's Heeren om rijker te smaken van de liefde onzes Gods? bekeerde

ziel

vrede

:

en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen