Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 126

Locus DE Deo (Pars Prima).

108

geworden

\n

Men

den zondaar.

het zich geen oogenblik zóo voor, alsof

stelle

minder zou aangrijpen dan den mensch zonder

God de Heere den zondaar

iets

zonde; Gods aangrijping

altoos even sterk en constant.

de mensch op zichzelf

van

er

hij

iemand,

zonder dat

heeft

men

gechloroformiseerd word, de ledematen kan afzetten, zonder dat

van

Zoo kan ook God iemand geweldig aandoen,

voelt.

anaesthesie

toch

Maar daaraan

Het komt op den sensus divinitatis aan, hoeveel

Er kan zeer sterke geestelijke anaesthesie wezen, gelijk

voelt.

die

er iets

hij

is

niets.

hij

iemand

kan

kan wat

hij

Of wel,

is.

verklaren

het

terwijl

om

gevoelt; dat slaat dan

er

maar

sterk aangegrepen worden,

in dia-

bolisme.

de tweede plaats

In

er

:

bestond altoos rapport tusschen de theologia insita

en de theologia acquisita, tusschen

God

in

ons en

God

deren bijvoorbeeld nog waarneembaar, als het onweert.

op

zichzelf

De

theophanie

geene

meer,

extra

den kosmos,

bij

in

divinitatis in zijne

ontwikkeling bedorven.

haar niet meer hoort ruischen.

kin-

Maar de natuur hx^di zij,

Abraham.

gelijk bij

zoom

vloek heeft een sluier over de natuur gelegd, zoodat de mensch den

van Gods gewaad

De

ze

tenzij

in

Ook daardoor

is

de sensus

anaesthesie, innerlijk, en de sluier over de natuur, die de theophanie bant,

uitwendig, brengen samen teweeg, dat de sensus divinitatis

in

den toestand der

zonde niet meer uit kan geven den inhoud, die er oorspronkelijk aan ten grond-

En was de gemeene genade niet ingetreden, vooral in het Noachiemet alle volken der aarde een verbond werd gesloten, om de doorwerking van het kwaad te stuiten, dan zou die sensus al meer en meer verzwakt zijn, tot hij weer opwaakte in dien vorm van verharding, waarin de verlorenen in de de hel verkeeren, nl. de ï^^pxdcrlv ^zbv^doWsdo. slag lag.

tische stadium, waarbij

vorm van

het diabolisme.

modo nog tatis is

u

van de

is

is

practijk,

bij

door de gemeene genade, vooral

gebroken.

in

de heidenen.

Ja,

de uiting van den sensus divini-

als

hij

in

zijn

„De natura deorum"

als

de warmte, waarmee

hij

schrijft,

dat

synthese, die uit de werking

de belijdenis van éen eenig God,

is

Maar ook zoo

hij .innerlijk

de communis gratia onverklaarbaar zou

wordt

Cicero

over den sensus divigij

zegt

toont

hij

geleid, iets

:

Hoe

maar ook

Natuurlijk heeft niet alleen de heidensche traditie,

de Israelietische openbaring op hem gewerkt.

De

schrijft

rapport met de natuur, met zulk eene helderheid, dat

het mogelijk?

B.

Vandaar, dat wij grosso

de mannen van de idee, de philosophen,

bijkans over heel de wereld nog zóo machtig, dat een man

verbaast,

nitatis,

intusschen

vinden, zoowel

culte

als bij die

Nu

dit doodelijk ziekteproces

na den zondvloed,

nog, door

wat buiten

zijn.

Gods

in

ons en buiten ons concludeert

verbroken voor den zondaar.

De zondaar

tot

toch.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen