Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 555

Capu'i'

oordeel

;

dat Hij

is

noemde dwaling

Inleiding.

I.

Wie in geweg met de woorden van Johannes: „Alzoo

een „steen des aanstoots" en een „rots der ergernis".

verkeert, kan wel over

God de wereld gehad"

enz. en met een „God wil, dat alle menschen zalig met teksten alsJesajaS: 14; Rom. 9: 32, 33; I Petri 2 7 niet met de woorden van Simeon (Luc. 2 34): „Ziet deze wordt gezet tot een val en opstanding veler in Israël", en nog minder met de verklaring des Apostels (II Cor. 2 heeft

lief

worden", maar

:

niet

:

;

:

:

16),

dat het Evangelie niet alleen

is

een reuke des levens, maar ook een reuke

des doods.

Toch

leert

de uitkomst hetzelfde

als

de

Schrift.

Judas was er beter aan toe

geweest, ware Christus niet geboren. Jeruzalem bracht het geen voordeel, dat

de Messias verscheen. Voor de Joden was het geen gewin, dat het

werd

;

want dat

was oorzaak hunner verwerping en

juist

Woord

vleesch

verstrooiing

in

ballingschap.

Deze gedachte gaat de heele

Schrift

door en wij moeten de Schrift uiteen ruk-

ken en vervalschen, wanneer wij Christus alleen

als verlosser beschouwen willen. Onze Cathechismus handelt toch zoo werpt men tegen over drie stukken: Van God den Vader en onze Schepping; van God den Zoon en onze Verlossing;

—

—

van God den Heiligen Geest en onze Heiligmaking. Metterdaad heeft deze indeeling aanleiding gegeven, dat de valsche Christusidée in onze Kerken insloop.

Men zij

vergat echter, dat hier paraenetice voor de Kerk wordt aangegeven, wat

aan haar Koning

heeft,

en niet dogmatisch het doel van Jezus' komst wordt

uiteen gezet. Volgens den Catechismus

vaardigmaking, heiligmaking en

is

Jezus ons gegeven „tot wijsheid, recht-

eene volkomene verlossing"; en deze vol-

tot

komene verlossing, naar wij lezen in het slotartikel onzer Confessie over den Oordeelsdag, komt niet hier op aarde, maar eerst dan, wanneer wij de schrikkelijke

wrake

zien, die

Kwam

God

tegen de goddeloozen doen

zal.

Jezus om te zaligen, waar blijft men dan met de vloekpsalmen, met de profetieën, waarin getriumfeerd wordt over Babylons val en Gods kinderen jubelen, omdat de kinderen hunner vijanden verpletterd worden alleen

op

aarde

op de rotsen ?

Dan begrijpt men daar niets van. Maar neemt men nu de volle gedachte, wat is dan de nexus, de diepere basis ? Daar komen wij door Ps. 139 21 „Zoude ik niet haten, Heere, die U haten? :

Ja

ik

haat

niet verlost,

gered,

ze

m.et

wanneer

zijn eere

een

;

volkomen haat."

ik alleen verlost ben,

weer geheiligd

is.

Is

dat waarachtig zoo, dan ben ik

maar

eerst

Wanneer een vader

dan

als

Gods naam weer

en zijn kind op straat

worden aangevallen, dan is de vader niet verlost, wanneer hij alleen zich zelf heeft vrijgemaakt, maar eerst dan, wanneer hij ook zijn kind in veiligheid ziet. Zoo ook, wie Jezus liefheeft, is niet verlost voor al zijne aanvallers in de eeuwige verdoemenis geworpen zijn. Wie God liefheeft rust niet voor al Gods vijanden verslagen zijn. Daarom zegt onze Belijdenis, dat wij eerst dan de volle verlossing bezitten zullen,

wanneer wij de

aan zijne en onze vijanden doen

zal.

schrikkelijke

wrake

zullen zien, die

God

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen