Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 125

§ want zooveel

gaan,

hoe

Nooit eens

op

er

is

het

slechts

der

terrein

gedeeltelijk

van wasdom

lager graad

aangrijpend

oordeelen

in

éen

als

ik

en wij ook vóór tien

gevoelden

als

nu.

eene gewaarwording, alsof nu

Welnu,

nu

als wij

toestand desalniettemin,

bij

dezen

bij

hooger en

de genade, zoo vóór als na de bekeering, het ons

wezen gevoelen, dan hebben wij recht tot den sensus divinitatis, normaal en actueel wer-

constant

de

volgt

rechtstreeks

is

consciente

palingenesie

herstelden

onze laatste conclusie, dat uit kend,

onze

in

weer dat wezen ons aangreep.

dan

dit,

actueel

de palingenesie wel hersteld, dat wij allen weten,

heeft

dezelfde

jaren

twintig

en

107

gewaarwording constant dezelfde

innerlijke

die

NOTIONES FALSAE.

4.

belijdenis

niet alleen

van het theïsme, maar ook

bepaaldelijk van het monotheïsme, niet alleen de belijdenis van een ik-bezittend,

maar ook van éen zoodanig wezen.

zelfbewust wezen, tatis

niet

is

sublimaat

helderheid

tot

boven

naar

laten

gekomen en komen,

heeft

zijn

of altoos bleek

En de sensus

inhoud

divini-

niet volledig als

de inhoud van

subli-

dit

maat monotheïstisch.

Als

A.

111.

heeft

hij

spreken

wij

alzoo

van

den

sensus

divinitatis

niet

Zeer zeker was

bestaan.

hij

in

normalen zin en

Ook

dan spreken wij van eene abstractie.

actueel ontwikkeld,

in

het paradijs

daar normaal, maar actu

(vr. 6)

volkomen ontwikkeling gekomen, waarom onze Catechismus terecht belijdt: „God heeft den mensch goed geschapen, opdat hij God,

zijnen

Schepper,

was

hij

nog

niet tot

recht

kennen zou."

Ware dus de normale

toestand

niet

gebroken, dan zou de sensus divinitatis door de theologia acquisita tot steeds

gekomen

helderder ontwikkeling

[Men beide

zijn.

verlieze dit gewichtig feit niet uit het oog:

is

getreden,

is

tatis

steeds vergezeld geweest van de theophanie.

niet

alleen

eene

rechtstreeksche werking op

beeld van den kosmos verscheen

daar spreekt

het

waar geene zonde tusschen-

de ontwikkeling van den inhoud van den sensus divini-

vanzelf,

was

In het paradijs toch

Adams

ik,

maar

uit het

God theophanisch aan hem. Waar

dit er

er

geheele

bijkomt

dat zich het monotheïsme geheel vindiceert.

Maar

op die theophanie beroept de paragraaf zich niet, omdat deze niet bedoelt, den historischen paradijstoestand te teekenen. maar te zien wat er in den sensus divinitatis ligt en wat er uit zijne vervalsching is voortgekomen, gelijk wij dat terugvinden bij de culte der verschillende volken.]

Hetgeen nu geen bij

steek,

te

voren gezegd

is

over den sensus divinitatis, houdt natuurlijk

nemen

in

den vorm, waarin ze

de sensus divinitatis niet vernietigd,

maar troebel, onhelder

zoodra wij de cognitio Dei

insita

den zondaar voorkomt.

Door de zonde

is

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen