Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 292

Locus DE Deo (Pars Prima).

i74

Met

hetzelfde krachtsbetoon (niet eene zedelijke kwaliteit), met dezelfde alles

boven gaande grootheid

te

dooden opgewekt betoon

niet

is

waarmee God

kracht,

zijner

zijn

Christus

uit

de

ook de geloovigen ten leven. Dat krachtsanders dan Gods ï/.s:^, maar het is met zijn ï/.icu éen en

heeft, bracht Hij

iets

hetzelfde.

Welnu, het woord

De

hebben.

van

zijne

virtutes

c>.piTv.i,

y.prc/-

leent zich

komen

virtutes,

beeld van compositie vermeden.

van

bifurcaties

en

breekt,

tot

De onderscheidene

grond-i,ccr/7,

het

gelijk

De onderscheidene

éene

'y.piTxi

Gods

licht zich

in

niets

zijn

worden

wezen Gods uitmaakt, het

hToj,:'óy,

Uit dezen wortel vertoonen alle energieën zich naar buiten.

Met menschelijke woorden kunnen wij Gods wezen Maar in dit woord, hoezeer ook gebrekkig,

drukken.

waarbij

dan

velerlei stralen

virtutes Dei vinden altegader/zaar worfe/ f az

in die éene energie, die het eigenlijke

het B-chv in God.

geven,

hetgeen wij hier noodig

volstrekt niet de onderscheidene stralen tot het éene licht

gecomponeerd. centrum

de

zoo uitnemend

Gods leven bij, maar zijn leven is het pleroma energieën. Daarmee is dus vanzelf ook het denkniet bij

wij

nooit naar waarde uitis

ons een begrip aange-

het minst schade toebrengen aan het Godsbegrip, terwijl

Gods wezen er nog het meest door tot Daarom geven wij aan dit woord de voorkeur. En steeds zij men dan op zijne hoede, dat men niet alleen Gods

het geheel eigenaardige van

zijn recht

komt.

waarheid

enz.

tot

de

virtutes

Dei

alomtegenwoordigheid, simplicitas

rekene,

maar evenzeer

heiligheid

zijne eeuwigheid,

etc.

II. Wij komen thans toe aan de tegenstelling tusschen het nominalisme en het realisme. Door uwe philosophische studiën zijt gij ongetwijfeld genoegzaam op de hoogte, om het karakter beide van nominalisme en realisme te vatten en te

onderscheiden.

deze namen ook pas

Gij weet, dat, al dateeren

eeuwen, de zaak zelve toch reeds zoo oud

is als

het denken.

over Plato, en Herbart tegenover Fichte, Schelling en Hegel, tegenstelling.

en

uit

Herbart

is

de man, die

uit

de middel-

Aristoteles tegen-

— het

dezelfde

is

atomen

alles uiteen laat vallen in aparte

de compositie van die atomen komen dan, volgens hem, de phaenomena

tot stand.

Zelfs onze sympathie en antipathie, al onze affecten zijn niets

composities van zulke aparte atoompjes; altegader dus aparte exsistenties.

de

lijn

zijn

van

Kant en Fichte

treft

men

juist het

de atomen geheel verworpen en wordt alles

Oaan

wij hierbij terug tot

op Plato en

tegenovergestelde aan. uit

Aristoteles,

dan

Op Daar

een idee afgeleid.

dan vinden wij

dit prin^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen