Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 388

;

:

LOCUS DE PECCATO.

138

ik nu op dat wiel twee krachten van buiten inwerken door 2 cylinwaarvan de eene naar links, de andere naar rechts stuwt, maar zoo, dat ik het in mijn macht heb door kruk b

Laat ders,

een der beide krachten

waarvan

de andere

ontstaan

er

vrijheid.

Het

worden met de

verward is

een ander

zoo draait en een ander

of

het in

dan

werkt,

wederom twee mogelijkheden,

onrechte

ten

tengevolge

af te sluiten,

onmiddellijk

beweging brengen.

mogelijkheid

om

en

om

welke krachten

feit

Er

een wiel zus

of

feit

die

wils-

niet alleen

is

een

maar ook om

te slaan

rechts of links gestuwd te worden.

De mensch alle

staat

God

bezit

beweging voor

er

't

in

zijn

in

zich

geen stuwkracht, daarvoor

zelf

leven moet

zedelijk

hij

is

creatuur

hij

En nu

van buiten ontvangen.

hart tweeërlei inwerking open, die

hem naar God

toe of van

af voert.

men kunnen

zou

Maar,

komt

vragen,

er

nu iemand van buiten

af,

kruk omzet, waardoor de richting der geheele machine anders wordt ?

Welken invoed

aan den mensch

zal inlaten, staat

hij

die de

Neen

!

zelf ter keuze.

Wij moeten dus wel bedenken a. het b.

onderscheid tusschen de wilskracht en de stuwkracht en

mensch

dat de

links wil omdraaien.

voortgeduwd

Wat

denkend wezen de keuze heeft

Een mensch

is

of hij de kruk rechts of

geen stok of blok een stok en blok moeten ;

een wagen gaat vanzelf voort, door de kracht, die er op werkt.

;

nu de

doet

als

Waarin

zonde ?

heft

zij

de vrijheid des menschen op ?

Wordt

het wiel geremd, als door een soort remschoen, zoodat het geheel

staat ?

Dat

is

de

leer der

beweerde, dat het wilsrad

Luthersche Kerk. zelf alle

Luther

in zijn strijd

stil-

tegen Erasmus

beweging verloor en het arbitrium servum

was geworden. De Gereformeerden kwamen hier sterk tegen op en zeiden, dat dan alle verantwoordelijkheid weg was den mensch een plantenleven werd toegeschreven eu hij als een slede werd voortgeduwd door Satan. De latere Luthersche theo;

logen zijn dan ook hierop teruggekomen.

De Remonstranten en kon gaan, gelijk

wel ontkennen is

en Pelagianen leerden, dat de wil nog volkomen hij

wij, dat

wilde.

„Neen, zeiden de Gereformeerden, dat

door de zonde aan het wilsrad

door een „Hemmschuh"

;

maar

alle

is

vrij

niet

was zoo

;

beweging ontnomen

wij erkennen dat, evenals roest aan de spil

een rad stroever doet gaan, zoo ook de bewegingen van het wilsrad door de

inwerking der zonde stroever en strammer

zijn

geworden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen