Dictaten dogmatiek. Locus de Salute, Ecclesia, Sacramentis - pagina 433

§12 De

ecclesiarum vita communt.

253

confoederatie saamleefden, in één concilie de kerkelijke macht konden

saambrengen

en

:

één zelfde confessie zich konden uitspreken. Zóó

in

was het dan ook oorspronkelijk, en nooit mag zelfs

met

dit ideaal

die kerken Christi, die het verst afweken, en

geheel spuria geworden

moet toch

zijn,

losgelaten en

quod ad formam,

zooverre altoos zekere ver-

in

wantschap erkend, zoodat de wederzijdsche doop stilzwijgend kunne gehomologeerd worden. Reeds hieruit echter blijkt, dat deze vita

communis

al

haar gelang de overeenkomst tusschen de gestalte der

meer

kerken

onderscheidene

meer gebonden vorm

zal

minder volkomen

of

aannemen.

In

is,

een lossere of

haar meest gebonden vorm

is

ze alleen bestaanbaar tusschen die kerken, die in belijdenis, in kerk-

regeering en in taal één

aangewezen. Waar

en tegelijk geografisch op elkander

zijn,

zijn

ontstentenis van deze overeenstemmende quali-

bij

een zoo vast verband niet kon gelegd, treedt de zwakkere vorm

teiten,

van correspondentie op

;

en waar ook de mogelijkheid van afdoende

en wel geregelde correspondentie afstuit op het diepgaand verschil belijdenis en kerk-regeering,

als

blijft

in

zwakste vorm alleen de gemeen-

in het sacrament des doops over, soms accidenteel verbonden met een gemeenschappelijke verdediging van zekere belangen tegenover

schap

derden.

Het besef van secten

als

christelijke

hoort hier niet

is,

verwantschap, dat ook ten opzichte van

Kwakers, Plymouth-brethren. Darbisten enz. onmiskenbaar daar

bij,

de ecclesia formata

als

dit uitsluitend

de enkele personen en

niet

zoodanig raakt."

Toelichting.

Om

dit

goed

stuk

te

vatten,

moeten

Charybdis, waarop de kerken geraakt Eenerzijds

de

:

Scylla

van de

we

eerst letten

op de Scylla en de

zijn.

Roomsche en de

collegiale kerken, die één

groot geheel willen vormen, en andererzijds

:

de Charybdis van het Independentisme, dat pelagiaansch elke

kerk zonder verband met anderen op zichzelf doet staan.

Om

dit

Independentisme

tend letten op het ecclesia

localis

in

in

zijn

wezen

te doorzien,

moeten we

de vorige paragraaf desaangaande besprokene,

niet eerbiedigt,

niet n.1.

uitslui-

dat het de

maar eiken kring van geloovigen als ecclesia alle rechten en bevoegdheden te hebben

completa denkt. Die kring beweert dan

van een kerk van Christus. De Gereformeerden geloovigen van één plaats

saam genomen

stellen daar tegenover, dat

alleen die autoriteit bezitten,

de

opdat

worden uitgesneden. Immers, niet naar willekeur mag de mensch aanwijzen, met wie hij zal samenwonen. God de Heere

die independistische wortel zou

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen