Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 472

Locus DE Deo (Pars Altera).

38

De meeste hedendaagsche

theologen namen

trichotomisme over, en zelfs

dit

Gereformeerde i<ringen hoort men wel spreken van „lichaam,

in

Alleen dan zal het rechte inzicht

ziel

en geest".

deze zaak verkregen worden, als

in

we weer

naar de bronnen teruggaan.

Het lag nu dat

zij

in

ternaar.

geschied

hier

staat uit lichaam en ziel

kunnen

willen geven,

waar

wij dus geen gebruik

dit

punt meenden

toch den mensch

zij

dan hadden

zij

een

echter geen ternaar gaan verzinwerkelijk een

er

Homine

locus de

(cf.

;

hier geenszins het geval

is

op

c.s.

konden

uit drie factoren,

Men mag

alleen

is,

maken, en dat

van

gebruik

een wezen bestaande

als

oog springende

't

zooals

nen,

uitkwamen

voor de ternaar zeer gelukkig

doen optreden zeer

den aard der zaak, dat Delitzsch

in

mag men

is

er

de mensch toch be-

;

pag. 23 v.v.)

:

van wat

zij

ons

maken.

Augustinus gebruikt de termen

memoria, intelligentia en voluntas.

Maar nu allicht niet

en

niet,

waarom

den, zouden

staat en begrijpt

naast de intelligentia en voluntas het perceptievermogen.

Om

deze reden

men En

Als wij geen blijvend perceptievermogem had-

:

menschen

geen

wij

gebeurd was. Juist

vroeger

hierbij

hiermede bedoelt. Die uitdrukking verdedigen wij dan ook

hij

zetten

dat ?

vreemd dat de memoria

het

lijkt

wat

het

zijn

en

we zouden dan

alles

dat wij indrukken en

feit

vergeten wat

gewaarwordingen

kunnen percipieeren, maakt het.geheele bestaan van onzen menschelijken persoon uit. Nog onlangs hoorde men van eene vrouw in Amerika die plotseling geheugen

het

niets

had verloren

wegvallen

het

bij

dat

is

de ellendigste die men zich denken kan

dan wat men op dat oogenblik

monade, In

dien

Wat

spreekt.

wat

zullen

het wij

dan uiteen

memoria noemt,

tot

persoon in

banden weg, men weet

rijke

het dat Augustinus het bedoelt als

is

hij

ik

alle

en de mensch wordt eene eenzame

ik

bestaan te genieten

dag aan dag door het geheugen leven.

ligt,

nu

zin

heeft,

we, zoo het ons gegund wordt het

terwijl

dat in de memorie

is

;

memoriale perceptie gaan

der

is

maakt, verliest

zijn,

niets anders

hij

van de memorie

dan ons „ik"

men de memorie dan

;

de memorie

verdwijnt het ik;

dan moeten wij de continuïteit hebben, en die gaat

:

de memorie,

d.

de verbeelding,

i.

d.

de continuïteit van ons bestaan i.

in

de continuïteit van ons bestaan

het verleden, en in

:

de toekomst.

Bovendien heeft men ook gewezen op de psychisch-speciilatieve werkzaamheid van den mensch.

Augustinus kelijkheid

zegt

eene

er van, dat

voorstelling

dan krijgen we dus een

de geest

maakt van

ik (subiectief)

{ttvi^jj-x)

in

zichzelven,

den mensch met noodzazichzelven

en de voorstelling van dat

obiectiveert, ik

(geobiec-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen