Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 535

:

§

De Foedere

8.

gratiae specialis.

141

En ook na de bekeering kunnen ze soms nog weer omslaan zeer diepen val. David en Petrus zijn gekomen tot de ontzettendste overbuiging van de relatiën. Toch waren ze wedergeboren, en verbeterde relatiën.

en

voeren

een

tot

bestaat er geen de minste twijfel ten aanzien Dat essentieele drukt de Schrift uit in Efeze 2 KTio-B-iureg iv Xpicrrr'^ 'lyjas^

km

ook

Dat 7rciri/ax en Rom. 7:20: el Sk o

in

xÓTÓ, kX?.'

kixxpTixv al

0£ci/, c

olY.dÜTx

Y]

yzycvvrifj.ïvsg

on

ttocz^,

ol 3-iAw

waarin

uitstralingen

scheiding

Ook'mX

(Txkoixx xItoü iv

Kxl O TTivriphc oly^x-Trrirxt xiroö.

ons leven,

iyw, to'jto

van

Het

a-Trêppcx

geen zonde meer woont. het

tusschen

leven

de

nog

allerlei

volmaaktheid

in

maar toch

wedergeborenen.

En 5

ixivii.

rdü öecD

Maar

is

kyt,) y.xrc.pyóX,ofj.xi

18

:

:

Orja^ev

^)zoïj

ï'r^

9ra^

TYipdixuróv,

dus het middelpunt van

den omtrek toonen de

in

Dat raakt ook de onder-

trappen

De volmaaktheid

essentieel.

Niet

Diezelfde gedachte

yivvri^uc ïy.roü

o

en

wedergeboorte regenereert het wezen van den mensch potentieel,

ttoIyj/uoc,

h xirdï.c

oLkÏtc

7rsi(o^

excessen.

de

k(r/uev

h (r)c6c, 'vx

]o\\.3:Q: ttxcz yzyzvur}tj.ivoc iktgü

xWhi

toü ÖcoD oly^ 'xfjLxprkvtt: akX'

'-y.

ykp

op het wezen.

KTtirB-évTcc ziet

i^o\ xjxxprix

fv

wezensverandering.

ïpyciq b.yx'^ci.q^ dic 7rpc-riTsifix(Ttv

'7rtpi7rxTr,a-t^fj.iv.

ligt

hunner

10: (xiroü

:

in

deelen.

deelen; wel

de deelen hebben

Maar

echter in de graden en trappen.

De

de zijn

in

in al

de

al

dan ook alleen de ontwikkeling van het potentieele tot het actueele. Eerst na het sterven, in de eeuwigheid, wordt de ontwikkeling in de trappen volkomen. Onze derde opmerking geldt de tegenstelling tusschen het Genadeverbond die raken

en

het Noachietisch verbond wat den duur betreft. Het natuurverbond loopt met deze bedeeling, maar het Genadeverbond bereikt eerst na het laatste oordeel zijn hoogtepunt en daarmee zijn volkomen ontplooiing. Artikel 37 der Nederlandsche Geloofsbelijdenis wijst daarop als het zegt dat „de gedachtenisse af

dezes Oordeels met recht schrikkelijk en vervaarlijk voor de boozen en godis, en zeer wenschelijk en troostelijk voor de vromen en uitverko-

deloozen renen,

alsdan

dewijl

„wenschelijk"

om den Wat tieel 't

ligt

hunne

juist,

verlossing volbracht zal worden."

In dit

Het laatste oordeel dient

rijkdom van het Genadeverbond ten volle aan het licht te brengen.

nu het karakter van het Genadeverbond

betreft,

't

is

spiritueel, essen-

en eeuwig. Is

immers

Wel

spiritueel. stelt

alles

heeft het

verbonden ?

Dit

psychische

Wat

is

niet alleen

van de

ziel,

Heiland

maar ook van

dan nochtans het verschil tusschen beide

de gratia communis geeft het psychische en physische

:

twee coördinaten

ook een materieele beteekenis. De

op de palingenesie

het lichaam en den kosmos.

het

volle

dat ze het nog inwachten.

bij

te

elkander.

geven,

terwijl het physische

dat

als

Het Genadeverbond daarentegen begint alleen tot

voelszins

physischen

pas met den oordeelsdag komt.

achteruitgang leidt;

Geeft

God aan

een volk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen