Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 412

LOCUS DE FOEDERE.

18

xWsD.

r/,c (ryï/oc

'cvSCcrxo-B-c

rkc fx-i^o^dxc tou ^cxPÓAc-y Txg kpyjxc,

rk

Trphc TO'J

txc

-Trpoq

0£oD,

had

als

niet,

den gestreden

'iv

rc^

ci.'TrbyMTCf.i fzoi h

^tx to'jTC ó.vx'AxfiiTt. rty 7rxvs7r}.ix'j

lyrs-jpxvlo'.c.

poorten der

Christelijke wapenrusting volgt.

t7c

Die kroon Ontvangt

Siy.xio(T6yyi<; (rricpxucc.

dat er een strijd gestreden wordt.

kwaad, tegen een vijandige macht, die

belooning voor

als

Die in

strijd

nu gaat tegen

de Schrift met

allerlei

Tegen een vijandige macht, niet als een idee, maar

concreet

bestaande,

reëel

c/.X}.X'7rphg

y.scruoKpxrspXi: tsj (tkÓtoiic to'j xï/moc tsi>tcUj

daarmee de genade verworven, maar

hij

namen wordt genoemd. als

rrrlyxi Tcphc

strijd.

dus,

zien

bepaald

een

Luxe

7 en 8: rov xy'l)VXTCUKX?x:vriy(^yc(Tfixt, r:vSpó,ucvTe.Té/.ïKXTry

:

AscTTOv^

TiT'rp-i]Y.x-

We

-rpic to SCvxaB-xi

(")c5iy,

^uvri^7,TZ o.vti(Tt7,vxi Iv rr, -hjuépx rr, TTOvripx, kxc xttxutx KXTcpyxG-xiuivoc

'i'vx

2 TimotheuS 4

hij

7rp^<? Tol/t;

7rcyr,pixt;

roü

sjk ï(TTivr,iJuvr,7rkhri7rphi; xitj.xKxl(TxpKX^

waarop dan de verdere ontleding van de

(TTr.vxt,

TTio-Tcy

7r7.y:7r?J.xu

In

ï^oi/crixq^

t7c

7rvs,UfJi.xTiKX

r/y

zich

openbarende

in

Satan en

zijn

rijk

;

in

de

hel.

Thans moeten we onderzoeken, of dat nu een vijand is, die alleen maar den mensch kwaad doet, dan wel ook God, dus in dat geval een gemeenschappelijke vijand. In

de

Schrift

ons geteekend

zelf

ais

wordt Satan een vijand Gods genoemd.

in

de

eerste

plaats

is

in

hem

ons de groote

reeds antérieur de vijand Gods.

strijd

maar tusschen het tegenstanders.

Voldaan ook,

dat

is

die

geteekend

rijk

als zijnde niet

Gods en

Uitgangspunt

is:

wordt

hij

Als Satan voor het eerst in het paradijs

ook vijand van den mensch wordt. komt,

Zelfs

vijand, die slechts daarna pas

Gods

En

heel de Schrift door wordt

tusschen het

rijk

der menschen,

het rijk van Satan. Die twee zijn de principieele

„Zou

ik

niet haten,

Heere

!

die

U

haten?"

dus aan de conditie van het verbond, dat er een vijand zij, en vijand een gemeenschappelijke vijand zij, een vijand van twee.

dat die strijd in de Schrift niet voorkomt als enkel beeldspreukig, maar als een wezenlijke energie. Daaraan ontleent dan ook het verbond zijn wezenlijke realiteit. Nu is er ook van Gods zij oorzaak tot verbondssluiting

Verder

tegen

blijkt,

dien

gemeenschappelijken

vijand.

Dit

punt dient echter nog nader

te

worden opgehelderd. Een vader toch, een sterke kerel, gaat met zijn kleinen jongen van anderhalf jaar geen verbond sluiten tegen een roover, want wat zou de vader aan de hulp van dien jongen hebben ? Zoo nu heeft de mensch zeer zeker belang bij het verbond, maar wat hulpe zal God in dien strijd van den mensch ontvangen ?

Om

dit

te

doorzien wijzen

we op

de beteekenis van het woord

moet van den mensch nns, eere, hebben.

Voor ons

is

1133.

God

de beteekenis van dat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen