Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 130

Locus DE Deo (Pars Prima.)

112

ons thans

Laat

IV.

zien,

welke deviatiën deze twee termen der synthese

tot

geleid hebben buiten harmonie en onderling rapport.

De immanentie, evenzoo

haar verband gerukt,

uit

leidt tot pantheïsme,

Pantheïsme en deïsme

tot deïsme.

de transcendentie

termen, die parallel loopen met

zijn

immanentie en transcendentie.

De scheefgetrokken immanentie

A.

Hoe komt Zoodra de

niet

immanens termen

est

van

de transcendentie, kan de laatste

meer controleeren en gaat de grens weg tusschen en

id

quo immanet.

in

quod immanens

id

:

immanentie losmaak

de

ik

eerste

est

en

id

immanentie toch

de

Bij

quo immanet.

in

termen maar zuiver op zichzelf gehouden worden,

Maar

ïsme volkomen afgeweerd. vloeien

ze

immanet

quo

in

dan

ineen,

ontzettendheid

kunnen

wij

niet

Zoo

aanstonds

te

maken,

in

namelijk

dan heeft men het pantheïsme. afgesneden.

ïsme onherroepelijk dus,

altijd

ligt

maar God

pantheïsme

het

is

in

al

immanet en

qui

in

zijne id

in

het heden

;

de natuur geen onderscheid maken tusschen het leven, dat er

onverbiddelijk

ja,

Zoolang nu die twee

voor ons tegenwoordig besef

vinden

te

quod twee

geene absolute grensscheiding meer en

is

is

id

zijn

elk gevaar voor panthe-

is

Deze grens nu tusschen

aanwezig. is

in

er

natuurlijk

werkt, en de levensuiting, die wij er

grens

pantheïsme.

is

dat.

aeternus,

dan was Hij

1

1,

:

in

die

„Zijn beide coaeterni ?"

:

heeft

het

feit

men

het panthe-

van de schepping

toch de kosmos in den

Is

er,

maar éen weg om

is

vraag

Zoo neen, dan

Gen.

In

de grens gegeven.

Er

zien.

de

eer de wereld er was, en

tijd

geschapen,

kan Hij dus nooit

Dan is Hij in zijn eigen wezen bestaande en de kosmos een contingens, een accidens bij Hem. Hierin ligt dus de eenige vaste grens tusschen Deus qui immanet en den en ziehier de zaak, waar het op aankomt kosmos, in quo immanet. Maar

met die wereld geïdentificeerd.

—

—

dat

de

aanzien.

door

wereld

God

Integendeel, ze

uit

het

genden indruk van het permanente. wetenschap ons toekomen, dat

mensch

die

wetenschap

kracht, noodig

om

kunnen wij haar niet menschen een overweAlleen door openbaring van buiten kan de

niet,

er eer

dan

mist

was dan de kosmos. hij

Heeft de zondige

de zedelijke en geestelijke veer-

de twee termen der immanentie

zijn

is,

kleine, nietige

God

Maar de transcendentie is toch in alle Volkomen waar. Doch dan hebben gepraedisponeerd

geschapen

niet

maakt op ons,

uit

elkaar te houden.

deïstische voorstellingen blijven wij te

dan de pantheïsten.

Of

hangen?

doen met menschen, die anders iemand, die van de openbaring

afdoolt, pantheïst of deïst zal worden, hangt af van zijn aanlegen natuur. De cene mensch is meer geneigd naar binnen te treden, de andere meer naar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen