Dictaten dogmatiek. Locus de Magistratu, Consummatione Saeculi - pagina 284

§

De

7.

regiminis forma.

Naar de categorie van unus, voor de

'y.pxh,

van één persoon meerderen eindelijk

zijn,

er drieërlei

is

standpunt

d.

w.

z.

de

monarchie;

apyrr,

het kan de a/j^/jvan

de polyarchie, gemeenlijk aristocratie genoemd of

zijn,

de

omnes

plures,

die de kpxtsc bezit en uitoefent, denkbaar. Het kan de

van

a.pyi^r,

De Theocratie,

de pantarchie, die dan democratie heet.

allen,

die als eigen

vorm

hiernaast staat,

telt

in

deze

reeks niet mede, daar deze uitsluitend tot de Gratia specialis behoort,

voorkomen, nu

alleen bij Israël kan

niet

de Parousie en dan over geheel den

Welke van de van

wijze

drie

vasten

meer denkbaar

-KbcrfMoq

is

en eerst na

terugkeert.

genoemde vormen voorkeur verdient, is niet bij Ideëel staat de monaruit te maken.

regel

chie en wel de absolute monarchie het hoogst om God zelf en in Zijn' Christus, om het prototype van de patria potestas in het gezin, om velerlei praeformatie in de natuur en om de idee zelve. Het „de fixrrcXtlq ^a-ro) drukt deze idee uit. Edoch, overmits het regimen magistratus alleen onder zondaren en om der zonde het archetype in

wil bestaat en uit dien hoofde de zondelooze persoon ontbreekt, die deze

monarchie

zal voeren, vervalt

deze voorkeur en

zijn alle drie

deze vormen

pro re nata even geoorloofd, bruikbaar en droeftreffend, gelijk ze dan ook in

de geschiedenis van

zin beurtelings

Israël alle drie,

voorkomen.

In

ontwikkeling der volken er toe

men

tot

vinden

om van

meer gemengde vormen in

het

zij

het

ook

historisch en te

in

ministrieelen

zin neigt intusschen

de

deze oorspronkelijke zuivere vor-

komen, die ten deele hun uitdrukking

constitutioneele staatsrecht.

Hiertoe

dwong

eenerzijds de ontaarding der monarchie in tyrannie, der polyarchie in oli-

garchie en der democratie ling

in ochlocratie,

van de souvereiniteit

De monarchie

sluit

in

op zich

strekt niet in, zelfs niet het

Het

Caesarisme

is

en anderzijds de rijkere ontwikke-

eigen kring zelf

bij

de meer ontwikkelde volken.

de dynastieke opvolging nog vol-

regimen ad vitam.

een op zich

zelf

staande verschijning, die niet

een eigen vorm van regiment, maar een andere gedachte vertegenwoordigt.

Doch onder welken vorm

het regiment ook besta of optrede, altoos bestaat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen