Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 641

Caput En zoo de

Ac75<,-

binden,

a-ofplx

nu

xLts'j,

tz-j

wiens

i.

omdat

(')ccv,

de

De

2.

praeëxistentie

ra

Hij

eeuwig God

die

dezelfde

oia-ix

93

etc.

blijft),

is

omdat

en Hij

ttx-jtx (pipa ?;a p/]/u,y.Toc Tr,c

dien van den niensch kan aannemen,

en

TX7re[v'j)>T'.^

ondergaande, zich daarin

yJv^icrii:

kan, zonder dat óf zijn subject verandert óf zijn

beperken

besluiten,

(d.

existentievorm

als

existentievorm

dien

in

de

is,

S:jvóipcefjic

en

de Cateciiismus zegt

§

Zoon van God,

wij het gebeuren, dat de

zien

geliji<

blijft,

De Mediatoris Persona.

III.

wezen verandering ondergaat, maar

zóó, dat zijn bewustzijn een dubbelen

vorm

erlangt.

genomen als de wil, die in de was tweeërlei één, dat Hij met den Vader, en één, dat Hij met de menschenwereld gemeen had. Dat bewustzijn, dat Hij met de menschenwereld gemeen heeft, is geheel geEr

maar één

is

daad

wil in den Heere Jezus (wil

gekomen

tot uiting

maar

is),

Zijn bewustzijn

:

bonden aan de beperktheid van den menschelijken existentievorm. Dat Goddelijke bewustzijn, waarin den H. G.

men

Vraagt

Hij

gemeenschap

met den Vader en

heeft

oneindig.

is

nu, hoe die beide bewustzijns in een subject wisselen kunnen,

zonder dat het een spelletje wordt, dan wijzen wij op het verschil van dag- en

Ook

nachtbewustzijn.

Vandaar dat de i/ioc

t:j

daar

wisseling en denkt toch niemand aan een spel.

is

Heere Jezus,

als Hij

Gewoonlijk zegt men, dat

bij

Christus de Goddelijke en menschelijke natuur

Deze spreekwijze kunnen

één persoon vereenigd waren.

in

van zich zelven spreekt, zich noemt

o.v^p'jiTTO'j.

wij in het

Wij nemen

van persoon spreken.

n.1.

persoon

men

weet en

je iets

een

geen

kwam

zegt: toen

—

persoon

d.

;

meer

niet.

w.

hij

z.

sterk ontwikkeld, d. w.

Nu te

het

ligt

spreken,

den eersten

In

de persoon van die en die; wat voor persoon

van dien persoon ? men bedoelt dan een mensch

hoofd

op de

dat

Hij

z.

In

den intensieven vorm,

heeft geen karakter

hij

;

of

:

niet

zin,

dat ?

twee handen

men

als

is

zegt

hij

is

diens persoonlijkheid

is

:

heeft veel karakter.

der Fichtiaansche philosophie,

lijn

wij

in tweeërlei zin, öf voor een on-

beteekenend mensch óf voor iemand van veel beteekenis. als

wij toelaten, mits

oog houden, dat persoon dan wat anders beteekent, dan wanneer

om

van Christus

uit

een bizondere persoon was en daardoor de menschelijke

idee van persoonlijkheid

op Christus over

brengen.

te

Wij komen hiertegen op.

Hoe sterker persoonlijkheid, hoe scherper men eerst week was en dan metaal wordt wrikbare

is

een persoon.

mijn persoonlijkheid.

karakter

De

Als

ik

in

niet

Men wordt

„persoon", als

de bloemzoete, maar de on-

van lak cachet word, dan ontwikkelt zich ook

niet-persoonlijke

draagt een cachet

belijnd. ;

zich en

is

waar

was de man van

gelijk lak, deeg, hij

komt, drukt

;

hij

dat cachet

in

het was van anderen af. Juist daarom is bij een „persoon" de beperktheid het sterkst, zijn de contours het meest bepaald. Hoe meer de menschelijke existentievorm in de sterk

geprononceerde persoonlijkheid ingaat, des III

te

meer

verliest

zij

de mogelijkheid 41

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen