Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 772

Locus DE Deo (Pars Tertia).

82 het

dat

eeuwig, wijs en onveranderlijk, maar

éen,

is

voorkomt; want

dat er steeds het beslotene uit

scheiden

worden tusschen hetgeen het besluit zelf werkt en hetgeen duldt of toelaat, maar ook deze toelating stelt de uitkomst

te

het besluit

maar

twijfelachtig,

niet

als zeker,

en het karakter van toelating ont-

deel van het besluit alleen daaraan, dat in het besluit zelf

een

leent

de mensch besloten

onbewust, maar bewust

als niet

ligt

der dingen meelevende en meehandelende, en alzoo Uit

zaak.

dit

den loop

dat

bewustzijn kiest tegen het

in zijn

hij

ook

kan

al

die

hij

pen, dan op hetgeen naar

Het

noodlot

zonde nimmer op

Gods verborgen

of determinisme en

de

iets

kon gebeuren

maar wel besluit

in

van het

besluit

zijn

zou doelen op wat zóo

kan anders gebeuren dan het gebeurt;

niets

een

proces,

psychisch

terwijl

realiteit

het besluit zelf voortvloeiende

stelt

ook het tweede onderscheid tusschen beide alles laat

voortkomen

uit

de leer van het

mensch

het zelfbewuste en zedelijke leven in den

determinisme

er

het determinisme het psychische leven in den

dat

hierin,

mensch omzet

;

is

anders doen uitloo-

wil geschieden moest.

leer

niet hierin onderscheiden, dat het besluit

of anders

ook

hem door

gestelde richtsnoer, tegen Zijn geopenbaarden wil, en dan

zonde,

dus

in

tweede oor-

bewust meeleven wordt voor den mensch de gewaar-

mogelijkheid,

God

als

vrijheid tot overleg en zelfbepaling geboren, en dus

wording van de

ook,

wel behoort onder-

willen

een

uit

hierin uitkomt, dat het

eene redelooze

noodwendig-

heid, terwijl de leer van het besluit de bepaling voor leent aan het vrijmachtig

als

en eerbiedigt, gelijk

alle

ding ont-

van den zelfbewusten God.

Toelichting. I.

Het besluit en de besluitende

Als dat nu zoo

God

is,

God

is

éen.

met welk recht maakt men dan toch onderscheid tusschen

en Zijn besluit ?

Het antwoord op die vraag

„Wij" en „ons-zelf eenheid

is

bedoeld.

is

éen;

ligt

in

Desniettemin

in

de verhouding, waarin wij

de uitdrukking „ons-zelf" is

het

noodzakelijk,

tot onszelf staan.

ligt

eene

reeds dateene

onderscheiding

tusschen ons „ik" en ons „zelf" te maken.

Wel

is

waar,

dat

eerst

tengevolge

der

zonde die onderscheiding eene

scheiding, eene disharmonie wordt, waarbij de eenheid van ons bestaan teloor gaat,

maar daaruit volgt nog niet, dat die onderscheiding op zichzelf een van de zonde is. Lezen wij van den verloren zoon, dat hij „tot zich

uitvloeisel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen