Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 961

Caput

De Mediatoris

V.

Officus. §8.

De

145

intercessione sacerdotaii.

tusschen potentia en actu aan te vullen, moet niet nog apart geschapen Worden,

maar

wat de forma

is

Zoo nu

en grond.

lucht

in

gezaaide zaadkorrels

nog eens

ook met Gods kinderen op aarde

het

;

ze zijn er potentia,

dien afstand aanvult,

op tweeërlei wijze

er

materie betreft is

Wat

zijn zullen. is

is

gepote stekjes

;

maar actu

Er bestaat een groote afstand tusschen wat ze de facto

niet.

er en

de kiem gegeven en wat de materie betreft

betreft in

in

zij

men waar :

het dan

is

niet apart

ze er

en wat ze

geschapen, maar

is

hun ingeplante leven en wat de

— dan luidt het antwoord

eens actu geworden zullen

genomen hebben.

moet

potentieel in het

zijn

Datgene wat aan Gods kinderen op aarde ontbreekt,

Christus.

er toch, en vraagt

en wanneer

:

ze zijn

;

zijn

zijn,

zullen

zij

„Uit het mijne zal de Heilige Geest het

nemen en

in Christus,

:

eens alles

uit

Christus

het u verkon-

digen" geldt niet alleen van het bewustzijn maar ook van het leven. „Zoek de

dingen die boven, niet die op de aarde

borgen

God",

in

Wanneer vinden

ik

—

is

is

den hemel gezet

Op

Vaders op ? wandelt

in

maar de

persoon te ;

eigenlijke persoon

van Gods kind

is

is in

dat wezen, dat daar in zonde leeft op aarde of op zijn eigen

Christus?

mystica

unio

zijn eigenlijke

op aarde rondloopt dat

waarom de Heilige Schrift ook leert, dat wij met Christus in Waar rust dus de gemeenschap des Heeren, de genade des

God

ziet niet

verschijnen tenzij in

in

op

zijn kind,

Christus

ligt.

zooals het daar rond-

Wanneer

verschijnt het

aangezicht ? Dan, als Christus voor den Vader verschijnt

en alle verlosten en heel zijn kerk

onze

met Christus ver-

zijn.

God voor Gods

kind van

;

de wereld, maar zooals het

in

God

het niet in dien inensch, die daar

een onappetytelijke verschijning Christus verborgen,

is

Het beeld van de ranken en den wijnstok.

cf.

dus vraag, waar voor het kind van

dan

wezenhjk kind

want uw leven

zijn,

cum

Hem

in

Hem. Zoo kunnen

wij dus, juist krachtens

Christo en onze inplantingen in als

ons hoofd.

Hem

niet

Dat drukte God symbolisch

voor uit in

God den

stammen van Israël, gedragen op de borst van den Hoogepriester. Waar was Israël waar waren de 12 stammen ? Daar in de woestijn, gelijk ze er klaagden en morden ? Neen, maar zooals God ze zich voorstelde gedragen als keurgesteenten op het hart van den Priester. Zoo droeg de Hoogepriester het ware Israël en verscheen met dat Israël voor Gods aangezicht. Dit nu is symbolisch onderwijs, maar toont, hoe onze Hoogepriester Jezus Christus al zijn volk in zijn stammen en geslachten, niet denkbeeldig maar efod met zijn 12 steenen, voorstellende de 12

;

op

reëel

eerste

zijn hart

lijn

is

droeg

even reëel

leeft,

En nu de andere

maar zooals

God 111

als

de steenen

in

den efod reëel waren. De

het in Christus voor

niet het

God

volk

is,

verschijnt.

lijn.

Wij neigen er vanzelf toe ons en

als

dus dat het volk van God, dat de Heere aanziet,

zooals het op aarde 2^

;

zelf eigenlijk als

de levende personen te beschouwen

een abstractie. Denken wij aan God, dan denken wij aan een oneindig 61

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen