Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 539

Hfdst.

Het BEWIJS VOOR DE

II.

G e nes

is

Heilige Drieëenheid UIT DE Openbaring.

105

I.

Als wij dit hoofdstuk opslaan, en met onze manier van spreken daar telkens

weer lezen U'vh^ en

uitging,

ons

wij

is

op ons den indruk, alsof

dit

op dat commando

alsof

genoemd. Dat

maakt

dan

'T?^*''"!..

de voorstelling welke

als

omdat

Juist

zoo

zien, dat het niet

is,

maar dat de woorden

het spreken hier in denzelfden zin als virtutis divinae"

dus

Dat

dit

het

(pxcvofx,iv(jiv

zoo

kan men zien

is,

ro

het

meer

in

Toü

in

3.

—

De

en

,

daar

(pxivó/xevx

staat

nu

is

dus ontstaan

uit

v.q

:

;

— dus

rh

uit

^lt,

wat

Ik jur,

opkomt.

iets

(pxu/ó/xevx

/ar,

bij

dus ontstaan

zijn

hetgeen niet gezien wordt, het

0£o5,

ruste

is,

het

maar

T\)r>'^

waar sprake

is

hier

"ini is

in actie

hij is

ontstaan Ik

de nadere bepaling van

is

mogenheid en scheppingskracht. dus de virtus divina wanneer die

komt, en er alzoo

wordt ons de zaak

duidelijker

Overal blijven

:

de grond, de fons beteekent, waaruit

Ik

is

Hebr. II

0£oi, de virtus divina, de Goddelijke

pr.fjLx

Nog

n

uit

'yeycuéuxi.

/3?.s.7ró/x£vcv

maar dat

Dat niet

anders beduiden, dat

uooj/xcv KxrYjpTia-B-xc rolg (xiCyvxg py](jL%Ti %ioxj

het nln^ "idt

dien wij zien,

KÓ(T/u,ocy

pr.fxx Tolt

TLla-TS'.

Gods,

V\/oord

(pxivó/uevov is, terwijl

De

iets heel

de uitdrukking van de „processus

"I3"n is

waardoor de schepping tot stand kwam; geen uitwendig commando

Daar lezen we toch

rivoi;,

het noodig helder in te

is

een flatus vocis, maar een uitgaan van Goddelijke kracht en mogendheid.

in

door

werd

er

en waarvan

met onze Hollandsche

wij

opvatting onwillekeurig daarheen gedreven worden,

eene stem

kwam wat

ieder, die dit leest, zich vormt,

kunnen losmaken.

moeilijk

door tooverslag

er

van

de

in

Hebr.

schepping,

I

:

iets uit te

zouden wij

altijd

de voorstelling van een commando, maar dat kan

want de

voorschijn treedt.

3.

niet

nog kunnen meer

bij

de

maar tot éen moment, en waar de onderhouding steeds doorgaat, zou dan ook die stem

onderhouding van

alle dingen,

flatus vocis bepaalt zich

moeten voortgaan.

altijd

Hier lezen wij, dat de Zoon

aldoor

dragende door

geen sprake

is

het

is

<pépuiv

Woord

tx ttxvtx tw

zijner

p/;/xxTi rr^q Sovxpce'jig xiroüy

kracht; hier gevoelt

van een uitgesproken woord, maar dat het

is

men

dus, dat

de „exitus virtutis"

waar we nu bedenken dat

omdat

er staat T?,q Suvx/xer^c xirsj, en

in zijn

wortel de beteekenis heeft van „vloeien, uitstroomen", daar klemt het nog

meer dat de woorden

te

pr,u.xTi r?,c Siiuxpawq

beteekenen de uitvloeiing der kracht.

Dat nu nochtans dat woord p?ux gebezigd wordt, en dat

„uitvloeien"

dan zou

het

die stam péicu

niet

een ander woord,

beteekent, heeft weer reden, want stond er zulk een woord,

een

pantheïstisch,

nu echter deze uitdrukking hier

onbewust

uitvloeien

van kracht kunnen

staat, sluit die in, dat wij hier

met opzet gewilde uitvloeiing der Goddelijke kracht.

zijn,

hebben eene

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen