Dictaten dogmatiek. Locus de Sacra Scriptura, Creatione, Creaturis - pagina 506

Locus DE Creatione.

ÖO

tusschen den successus rerum en de uitkomsten van het geolo-

differentie, die

onderzoek voorkomt, daarin bestaat, dat de volgorde eenigszins anders

gisch

komt

24

vers

In

is.

zooverre

in

men

heeft

met

eerst

de

dan de t^m, en dan de

n'Qr\:i,

Dit

Pi^n,

geologische onderzoek overeen, dat de carnivore

het

dieren het bestaan supponeeren van de dieren die door hen voorden opgegeten.

Maar nu vinden we de

daar tusschen

tt'ün

de wetenschap

terwijl

in,

leert

dat ze voorafgaan.

Nu moeten we daarop intusschen niet te grooten nadruk we de volgorde van vers 24 vergelijken met vers 25, dan Heilige

de volgorde

Blijkbaar

gedierte.

de tweede plaats wijzen

In

de aarde doen staan, maar uit

is

het

stof

dan

het stof brengt ze voort. Pi":}

gelijk

ïi/SJ),

we

er op, dat

uit

In vs.

dat de

24 toch

is

wild gedierte, vee

:

dus

is

geinten-

niet

ook van deze landdieren geschreven

God

bij

En

nogmaals

Maar toch

den mensch. die dieren in

heeft ze niet plotseling

de aarde doen voortkomen.

der aarde genomen.

sterker zin het geval

als

Het verschil

aarde ze moest voortbrengen.

de

dat

geven.

te

een bloote opsomming.

Is

't

blijkt het,

de Schrift dus geen successueele, maar

wil

een additieve opsomming geven.

slechts

tioneerd.

staat,

den successus rerum

vee, kruipend en wild gedierte, en in vs. 25

:

kruipend

en

niet bedoelt

Schrift

Wanneer

leggen.

is

het

God neemt

Zelfs de

mensch

deze landdieren

bij

van het

niet

op

stof,

in

maar

worden nu dadelijk hier geïntroduceerd Voor het eerst wordt dus hier het

vers 30.

Ook de

En dat maar ze worden ook zielen genoemd. Naar onze gewone wijze van beschouwing, overgenomen niet uit de christelijke dogmatiek, maar uit de philosophie van Aristoteles, hebben de dieren geen ziel. In den lateren tijd echter heeft de wetenschap niet alleen op de gelijksoortigheid van het dier met den mensch ook in het psychische leven gev/ezen, maar dat psychische leven gecommemoreerd.

psychische

dieren hebben een

ziel.

alleen,

niet

leven

van

den mensch

En nu was men gefrap-

zelfs uit het dier verklaard.

peerd door de overeenkomst, en verwonderde zich dat die oude Bijbel

van zielen

bij

de dieren spreekt.

al

reeds

Dat was vernederend voor eigen inbeelding

en hoogheid.

De Schepping van het

Bijbelsch

Schepping van alleen

dier en

verhaal al

maar

mensch

heeft

ook op denzelfden dag

Maar nu

dag een gedeelte der dierenwereld ontstond, daarvan

plaats.

Was

natuurlijk de

de dieren op één dag gezet, en op den daaraanvolgenden

de Schepping van den mensch.

gedeelte

men

fantasie en verzinsel, dan had

te

zamen met den mensch.

lezen

en

we

dat op den vijfden

op den zesden een ander

Dit

verrast

daardoor de vogels en visschen nog verder van den mensch

te

meer, omdat

af staan

dan het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen