Dictaten dogmatiek. Locus de Sacra Scriptura, Creatione, Creaturis - pagina 17

INTRODUCTIE.

Quattuor maxime de Sacra Scriptura praedicanda sunt tica

Christiana,

ejus

scil.

necessitas,

perspicuitas, quae sunt Sacrae autem disceptationi praemittenda

auctoritas,

Scripturae

attributa.

est disputatie

in

Dogma-

sufficientia

et

Attributorum

de ejus Essentia.

Wanneer we vragen hoe deze locus behandeld moet worden, dan moeten we ons eerst de vraag stellen „Hoe hebben de Hervormers, toen zij uit de Roomsche Kerk traden, de quaestie van de H. S. gevonden?" Wanneer we de theologische :

werken van de Middeleeuwen nagaan, dan H. S.

bijna

toen

het

niet

gezag der H.

S.

zien

we

dat in dien

tijd

over de

was natuurlijk. Niemand betwistte en voor apologie was er derhalve geen aanleiding.

gedisputeerd werd.

Dit

Er was geen tegenspraak, dus kon het verweer uitblijven. Bovendien lag het in de neiging, richting, behoefte der Christelijke Kerk, zooals ze onder de hiërarchie van Rome bekneld lag, om dezen locus niet op den voorgrond te schuiven.

en perspicuitas van de Kerk was het in den breede betoogd. De Schrift op den voorgrond te schuiven zou geen ander effect gehad hebben, dan dat de necessitas, auctoritas en sufficientia der Kerk verzwakt werdt. Savonarola, Huss, Wiclif en anderen hebben dit dan ook niet gedaan, of inderdaad kwam de

De

necessitas,

auctoritas,

sufficientia

punt,

waar het op aankwam en

Kerk

in

die

werden

gevaar.

van de Reformatie is deze locus dus het eerst tot zijn dogmatische beoefening gekomen en wel uit noodweer, Want nooit was men in de Chr. Kerk gewoon uit louter zucht tot philosopheeren over de dogmatiek na te denken. De

Ten

tijde

Kerk is een Ecclesia militans en kwam slechts dan tot speculatie, wanneer dit. noodig was tegenover haar aanvallers. De Hervormers nu stonden op 't stuk der H. S. tegenover drie vijanden aan den éénen kant tegenover Rome aan den anderen kant tegenover hen, die de vrijheid van geest ook zonder den boei der Schrift wilden. Deze laatsten waren tweeërlei, nl, de Rationalisten, die de rede, en de Mystici die de inwendige werking van den H. G., de zielservaring, tot uitgangspunt voor de ;

;

Theologie namen. Tegenover deze drie vijanden hebben de Hervormers de H. klaarlijk

de vier bovengenoemde

S. verdedigd,

door

attributen uiteen te zetten en te handhaven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen