Dictaten dogmatiek. Locus de Sacra Scriptura, Creatione, Creaturis - pagina 718

LOCUS DE HOMINE.

78

Dat een dwaling dan ook zonde zou kunnen zijn. Dat de engelen een zuivere kennis hadden en toch sommigen hunner

j.

k.

gezondigd hebben tegen den Heere hun God. Het antwoord der Thomisten en Gereformeerden op deze

bedenkingen

elf

der Jezuïeten luidde als volgt.

Tegen de eerste drie bedenkingen, saamgevat in dit bezwaar, dat de niet meer vrij zou zijn, als het verstand zijn stuurman was, geldt

wil

ook wanneer de wil gedwongen wordt op een bepaald oogenblik links gaan, daarmee blijft de wil toch het vermogen behouden om op een ande-

je

te

ren

De

rechts te gaan

tijd

evenals een schip op zee, dat luistert naar het roer.

;

Een deur,

formeele vrijheid wordt alzoo niet aangetast.

nier

mist

hangt,

formeel

is

de

zij

materieele

vrij

leg

;

ik diezelfde

maar

vrijheid

niet

die

op een schar-

deur aan een ketting vast, dan

de formeele, want materieele

vrij-

heid ziet op het oogenblik.

Zoo is het ook met den Heere God moment gehad, waarop Hij formeel en maal gewild

heeft,

Wien de

materieel

was. vrij,

dus

materieel niet

;

kan

Ik

heeft één

Maar nu God eenmaar is Hij aan zijn

meer vrij. Wat bij den is bij God het decreet; en evenmin als God, wordt Zoo is het ook zijn wil gebonden aan dat intellect. is

mensch het intellect is, de mensch onvrij, al is met de gezaligden in den hemel zij hebben formeel een materieel, want zij kunnen niet meer zondigen. 2e

God

wil afvloeit.

vrij

wil materieel niet meer

Ook God

gebonden.

decreet

zijn

is

uit

vrijen wil,

doen op twee wijzen, zóó dat mijn wil

iets

ik gedwongen word. Wanneer een meester de hand van een

er

mee

maar

niet

instemt of

zóó dat

kan

het

kind

dirigeeren

van

de

schrijven,

een

met

geval niet

dit

Zoo nu

dwang.

doen met

maar

hand,

dwingend, maar leidend.

Men

omklemt

't

eerste

directie

om

het te laten

Beide malen

of tegen zijn zin.

in

ook de

is

klein kind

geval zonder, in

van het

't

is

het

tweede

voor den wil

intellect

haalde hiervoor een voorbeeld

uit

de na-

tuur aan (n.1. van het ijzer, dat door een magneet aangetrokken wordt maar komt) doch dit berustte op onjuiste kennis der zelf zóó, dat het van natuur.

Om

dit uit te

drukken had men twee formules:

a.

Determinatio ad hoc, quod etiam potuisset determinari ad

b.

Fit

Op

haec determinatio non

de

tweede

door de zonde beheerscht

door

vi,

sed suppositione.

bedenking afzonderlijk antwoordden niet

het

id.

verduisterd

was,

zou

uwe

verstand,

niet

het

minder

zij

:

Als

bewering, als

het intellect

kon de

wil,

goede kiezen, doorgaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen