Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 788

Locus DE Christo (Pars Secunda).

86

mensch wiens doen beslist voor heel het menschelijk geHij legt het er op aan de menschelijke natuur te verderven.

den

wortelmensch,

te doen.

slacht,

God had

natuur

die

schoon

goed,

labilis,

Verderf

geschapen.

ik

nu die

God

natuur, zegt Satan, dan heb ik het Godsplan verijdeld en aangetoond, dat

met het scheppen dier natuur

was en zoo maak

rechtig

En Adam Satan schiep,

—

is?

God

dat

blijken

derhalve onge-

toch Sc'km:^ en

toonen, dat, toen Hij de menschelijke natuur

waarover ze beschikken kon, Satan blijkt

met Job niet ging om Job Satan zou kunnen zeggen :

een knecht op na

er zulk

God óttó^cksc. Hoe moet nu

God moet

voor bezwijkt en dus

er

heeft, dat vermetel,

ze zoo schiep, dat als Hij ze aan Satan wil tegenoverstellen met

Hij

krachten,

alle

—

gevallen.

is

ï^ttóSikoc

ik

gedaan

iets

te

ongelijk te

te

Gij

den dood aan

er zich

hebben.

Evenals het

den

in

eet,

strijd

beproeven, maar opdat als Job gevallen was.

God

houden,

gaat van het pad der heiligheid af door

—

edoch. Satan moest afdeinzen en

God

bleek in Job's trouw Siy.xioc. Wadr de strijd nu wederom ten principale begon, moest aan Satan aangeboden niet een mensch, maar weer een wortelmensch een mensch die als hij ;

meesleurde en

allen

viel

wederom de

hier

overwon,

Eerst dan hebben wij

allen redde.

verzoeking, gelijk die

was iemand

Omdat deze

kracht.

der

kracht

volle

meer nog, want

als hij

in

't

paradijs

kwam,

ja

die de menschelijke natuur bezat in al hare

aldus gevoerd werd onder voor Satan ongunstiger,

strijd

voor den wortelmensch gunstiger omstandigheden dan in het paradijs, stelt God om tot zuivere beslissing te geraken den tweeden wortelmensch niet in een paradijs vol overvloed, waar de prikkel der begeerte alleen opkomen kon uit

weelderigheid, maar in een wildernis.

Tegenover het paradijs spijze

eens Adam,

nam de

^pri/aoc ;

waarin niets was, wat de nooden

40 dagen en nachten werd

onthouden, zoodat de menschelijke natuur

het uiterste van den honger.

tot

de

natuur vervullen kon

menschelijke

der

staat

en

in

Adam

Als

opat!

verboden vrucht aan-

in de woestijn gestaan en gevallen was, dan zou

excuus voor

een

zijn

zonde hebben kunnen

zijn.

zeggen

—

om

de menschelijke natuur

denken wat zoo geschikt honger.

De Heere

het zwakst staat. spijze" komt, paradijs.

is

zij

is

om

presenteert

En

te

doen

vallen.

Er

is

Maar

bij

— om zoo

Christus wordt door des Heeren eigen bestel alles er op aangelegd te

alle

Vergelijk nu met dien uitgehongerden Jezus

die aan een vetten maaltijd aanzittende, de

honger hem

Hem

Christus geprikkeld werd

niets uit te

doen bezwijken

als

dus de menschelijke natuur aan Satan als

zij

de menschelijke natuur

nu, nu de verzoeking

:

te

„voedt u met van

hier in de woestijn minstens tienmaal

God verboden

zoo sterk

als in het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen