Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 688

Locus DE Christo (Pars Prima).

140

Daarom komen

om

pogingen

De

die beide, het Gnosticisme en Arianisme, gelijk

óf het Goddelijke öf het menschelijke elastiek te

menschelijke geest kan

pogingen hebben recht, omdat,

lijke

aan

zelf leed

—

kruis!

't

;

het zijn

maken.

Deze mensche-

dien doolhof niet uitkomen.

uit

op

de Patropassiaan komt en zegt

als

God

:

het christelijk bewustzijn hiertegen revolteert en zegt:

dat kan niet.

kwam men

Uit deze spanning

Men

eerst

door het dogma der heilige Drieëenheid.

God de Vader niet mensch was geworden en eveneens dat men geen derde tusschenwezen tusschen schepper en schepsel mocht aannemen. beleed, dat

En toen

is

er

is

Ja het

;

de blik van

't

geloof geopend voor het mysterie der heilige Drieëenheid.

een dilemma, maar de oplossing

wel

maar dat het ego van God in breking komt men tot de belijdenis, dat maar de Zoon mensch is geworden. Aan

aard

dus

is,

Door

die

de Vader en niet de H. Geest,

die belijdenis der Drieëenheid hangt

alles.

Als

nu

Christus

KTi<Trr,q

heeft

is,

subject met het subject van den 10

10

Joh.

:

h

30;

i.

God, uitgesproken ? Zie hiervoor:

geen andere verklaring toe; het

laat

ilvxt

Christus dan ook de identiteit van zijn

y.Ti(iTr,q, d.

van het subject, anders zou er staan

ïu

e'c

v.-jxi,

n.1.

op de modaliteit

één

;

ziet

is

identiteit

door eenheid van bedoelen,

streven en zin, zooals ook wij het „eens" zijn met iemand gebruikt, ziet

om

van gelijken

niet

drie personen uiteenvalt. niet

ego van

hierin, dat het

ligt

eeuwig goddelijk Wezen en van ons menschelijk wezen

;

eens, adverbialiter

op de samensmelting van wezen. Daar-

kan het alleen gezegd van man en vrouw, die eerst één

zijn

geweest en

toen providentieel gescheiden, 20 Joh. 14

sproken

;

9; hier wordt tegenover derden de identiteit van subject uitge-

:

Hem

wie

30 Joh. 5

:

zag, zag

den Vader.

19; op „ó;ac«>V valt de nadruk; daarin

ligt

de geheele gelijkheid

uitgesproken. 40 Joh, X;ai,'j

ook de

5

identiteit

clusieve.

14

;

:

daar

ligt

van het leven

ader, de bron

50 Joh,

waar het kenmerkende onderscheid van God is het l%ti'j in de verklaring, dat de Vader dit aan den Zoon gaf, van Vader en Zoon opgesloten. God is de fontein, de spring-

26

:

kx'jT']),

'vj

:

1

Tta-reCere

;

Niemand kan

het eeuwige weezen,

dit

;

en dat wordt hier ook van Christus gezegd. rsv Qzhv xxi

e!c

i'i;

È/ui

na-rcüzri.

zeggen, dan die identisch

Er staat niet

,a£

of

het staat dus grammatice en syntactice

f^y.

TirrrvjiTi^

is

maar

volkomen op één

Dit

is

het con-

met het subject van Tna-TiUrs.

lijn

eL-

ïfii

met Tia-nUrc

;

iJ<;

Waarom is dit nu het conclusieve? Het verschil tusschen allen mensch God is, dat absolute xtVr^c alleen bij den eeuwigen God op haar plaats is. Wat toch is het verschil tusschen Tria-rn; en al wat daarnaast loopt? Overal, 0ejv,

en

waar

ik

moment

zelf in

de

onderscheid, ziel,

waar

zelf

oordeel,

daar

alle zelfstandigheid

en

is

geen

alle

ttittic.

TLIttic is dèt

oordeel ophoudt en

men

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen