Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 500

LOCUS DE FOEDERE.

106

vruchtbaar en

vermenigvuldigt,

en vervult de aarde, en onderwerpt haar, en

hebt heerschappij over de visschen der zee en over het gevogelte des hemels

en

over

het gedierte, dat

al

mensch over de natuur

als

op de aarde

Daarin

kruipt".

zoodanig heerschappij kreeg,

ligt

tevens, dat de

„Vervult de aarde

't

genomen wordt in haar samenhang en beteekenis voor den geheelen kosmos. De ziel van Adam beheerschte Adams lichaam. Hoe het met zijn lichaam ging was maatgevend voor het paradijs. Het paradijs beheerschte de aarde weer en de aarde den kosmos. Zoo was er één geconcatineerd levensverband tusschen de ziel van Adam en den ganschen kosmos. En Adams taak was het nu om krachtens dat psychischphysisch verband heel dien kosmos vóór God en tegen Satan te verdedigen. Het proefgebod staat dan ook niet buiten samenhang met de oorspronkelijke ordinantiën, maar grijpt daar onmiddellijk in. De vraag is Zult gij Adam, de souvereiniteit inhaerent in u zelf hebben of onder God ? Heb heerschappij, heb souvereiniteit, zegt God. Die souvereiniteit echter heeft hij ontvangen. Dus niet aan hem staat bij deze afgeleide souvereiniteit de beschikking over de natuur. En als teeken nu daarvan moest er één puntje zijn, waarop Adam wist daar mag ik niet aankomen dat is van God. De toekomst van hemel en aarde werd gezet op de spil van dit eene vraagstuk Zal Adam inhaerente of afgeleide souvereiniteit hebben"? De standpaal nu in het paradijs, waarop stond „Gods Souvereiniteif' was de boom der kennis des goeds en des kwaads. Daar zat alles in. Als de mensch Gods souvereiniteit erkent, dan verblijft Hem al de eere, dan wordt Gods souvereiniteit ongeschonden bewaard. Anders niet. Stond die mensch daar alleen ? Neen, op het oogenblik van zijn schepping dringt reeds op den mensch aan de macht uit de gevallen engelenwereld, die onderwerpt haar" staat er echter

en

bij,

omdat de aarde

hier

:

:

;

:

:

deze

moest

wereld

Adam

aan in

schappelijken

eene

punt

God ontrukken

vijand.

in

's

Nu komt

menschen

Satan aan en maakt het niet langer is,

onder

maar kunt

verkeerd,

betrekking

Daarom,

wil.

als

bondgenoot van

zijn

God

onvergankelijke trouw dien kosmos l'D^ tegen beider gemeen-

God

tot

het

hart

te

bij

dien eenen

breken.

En

boom

juist

instrument van verzoeking.

te staan

om

van

Hem

te

er

op aan

het

dat

dat ééne puntje grijpt Hij zegt

:

Gij behoeft

vernemen wat goed en kwaad

het zelf bepalen. Juist dus dus de kwestie der souvereiniteit.

wanneer men

om

Werkverbond beschouwt

als

't

Is

dus

een verbond met

van de zedewet gesloten en dat daar dan bovendien nog een proefgebod bijkomt. Neen, boven de wet staat de Wetgever, en Diens autoriteit moet erkend. Het doet er veel minder toe, of alle geboden overtreden worden, dan of de autoriteit zelf geschonden wordt. Daarom wordt in alle tot,

ter wille

;

landswetten elke overtreding tegen den koning dubbel zoo zwaar gestraft. het nu zoo'n groot verschil, of men majesteitsschennis pleegt

in

Is

een blad, dan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen