Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 908

;;

Locus DE Christo (Pars Tertia).

92

De

van David en Saul kan nu nog

quaestie

maar

om

wij weten, dat toen Israël

daardoor

den breede besproken,

God

dit

afkeurde, wijl

van Christus zou gedegradeerd worden.

type

als

koningschap alleen

het

Bleef

koningschap

het

niet in

een koning vroeg,

figuratief (doordat het volk

een republikeinsche

regeeringsvorm hield) evenals het priesterschap, dan stond het hooger. Maar het volk

wil

dit

niet

het

;

een koning niet

vraagt

het

uit

rijk

der genade maar

dat der natuur.

uit

Ook deze schap

trek

dus

leidt

tot

het paradijs terug. Zijn priester-

een priesterschap ter verzoening,

niet

is

Melchizedek

bij

schap, een uiting van het natuurlijke leven

Voorts komt

—

van Melchizedek

dit priesterschap

maar evenals

zijn

koning-

het paradijs ingezet.

in

niet

op door een bizondere

bij Abram, waar God hem riep uit Ur der Chaldeen ook hij was priester des Allerhoogslen toen hij bad voor Sodom en Gomorrha verrichtte hij priesterlijken arbeid naar Maar bij Melchizedek is van die roeping geen spoor. zijn priesterlijke roeping. Hij treedt op niet als een „geroepen uit zijn volk en land", maar als een ge-

roeping of openbaring Gods. Die bizondere roeping vinden wij wel ;

woon volkshoofd in

laten wij in bet

midden

twee kleine stadjes Jebus en Salem, die

uit

geval waren het geen Semieten). te

(De quaestie

der Kanaanieten.

Jerusalem woonden,

;

doen

niet uit het rijk der

de Jebuzieten toen reeds

mogelijk bestond Jerusalem

saamgevoegd

later zijn

Nemen hij

wij dit saam,

een

in

elk

genade maar door natuurlijken voortgang

uit

het

wiens

priesterlijke

dan krijgen

wij dit resultaat

:

Zooals Melchizedek optreedt,

die zijn priesterschap lijnrecht uit het paradijs afleidt uit

priester,

de algemeene genade

;

wien van verzoening of offerande geen sprake

bij

bediening volle

realiteit

bezit

;

ze

van

hold,

geestelijk

door

priesterschap laatst

—

in

ontbloot

leven

God

—

maar toch een

zelf in het paradijs ingesteld.

deze aanminnige verschijning een spoor van

is

wel onzuiver (want

is

hoe zou de gevallen mensch het priesterschap voortzetten

't

;

Wij hebben dus hier met een priesterschap

der schepping opgekomen.

rijk

is

of ;

?),

van binnen uitge-

laatste gloor

van het

Hier hebben wij voor 't

scheppingspriester-

Heidendom om „Gott widrig" te worden. De Roomsche voorstelling. De Roomschen hebben zich altijd op Gen. 14 beroepen voor de Mis en gezegd, dat daar duidelijk van de Mis sprake was

schap

dat

daarna verdwijnt

deze woorden

in

nam

sacerdos

:

\vbv

bv(b ]r\b

Dei altissimi

in

't

Nim |n dp6

erat.

Zij

chizedek offerde brood en wijn, want Hiertegen geldt echter het

nam

allen

dat er niet

1^

grond mist

;

2^

N>'1n,

wat de Vulgaat vertaalde

vatten deze plaats dan aldus op hij 'p

dat uit de

was een

priester

:

Mel-

Gods.

maar deicopulativum, zoodat woorden genoegzaam blijkt, dat er

staat,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen