Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 504

LOCUS DE FOEDERE.

llO

de natuur der zaak, maar evenzeer e beneplacito Dei. Ook dit eciiter is weer geen willekeur, maar de menschelijke natuur is door God aangelegd op den

band tusschen wetsvolbrenging en loon. Vandaar dat voor ons besef het denkbeeld van iets verdienen, niet vreemd is maar eigen. Krachtens onze natuur :

we van iemand

verlangen

wetsvolbrenging

God, maar

door

is

moet tengevolge

God

wanneer we

dat,

daarom

is

Dat

natuurlijk.

voor hem doen.

iets

ligt

niet in

alzoo besteld. Het leven

Loon op

een lex aeterna achter

gehoorzaamheid aan God

in

Itebben, dat het ons heiligt en zedelijke vastheid geeft.

In

't

Omgekeerde heeft plaats bij de zonde. Men wordt ten slotte slaaf der zonde. Zoo wordt hier de heiliging hoe langer zoo gemakkelijker. De volkomen zekerheid in het zedelijke eerst

is

leven

is

nog

het

Ten

moeilijk.

slotte gaat het vanzelf,

met de zedelijke wereldorde. Het eeuwige

het opheffen van allen strijd

non posse peccare

leven, het

anderen

kant

is

is

ook een

het

het

't

ophouden van de verzoeking. En van den

regel onzer natuur, dat de uitwendige staat

aan

den inwendigen moet beantwoorden. Dat een nobel mensch lijdt, hindert ons, evenals dat een goddelooze triomfeert. Daarentegen genieten we in het geluk

Zoo behoort ook voor ons

der rechtvaardigen en het zinken der goddeloozen. besef

een

den

bij

hoogen dige

Christus

van heiliging

trap

moeten

staat

het

Als

gestalte.

strijdige

der heerlijkheid en

leven

Waar

beantwoorden.

omvat moet

't

natuur

niet

vreemd klinken. Doch dat

voort,

maar

ook een hooge

uit

is

de

Man

van smarte

daarom de mensch door wetsvolbrenging op een gekomen is, zal daaraan ook een hoogere uitwenstaat

het eeuwige leven de invariabilitas

van heerlijkheid

Dat kan voor onze

zijn.

vloeit niet vanzelf uit een lex aeterna

het beneplacitum Dei.

De

bepaling van het Werkverbond

is

een verbondsbepaling, die als conditie van het verbond gesteld wordt.

V.

De volgende

Behalve

van

observatie handelt over den arbor vitae.

kennisboom

den

is

er in het paradijsverhaal

ook sprake van

boom des levens: n.1. in Gen. 2 9 en 3 22. Nu is de moeilijkheid deze, dat men dien boom des levens heeft genoemd het sacrament van het foedus operum. Nu vinden we in de twee genoemde hoofdstukken nergens een verbod, dat de mensch van dien boom niet zou mogen eten. Men mag dus aannemen, dat ze er van gegeten hebben. Maar hoe is dat dan te rijmen met de woorden van den Heere God „Ziet, de mensch is geworden als onzer een, kennende het goed en het kwaad Nu dan, dat hij zijn hand niet uitsteke en neme ook van den boom des levens en ete, en leve in eeuwigheid ?" De kennisboom maakt den indruk van te zijn geweest de prachtigste van een

:

:

:

!

heel

den

hof.

van cap. 3

te

Hij trok het

denken

:

oog

tot zich

en boeide.

„En de vrouw zag, dat

die

Zoo

iets

toch geeft vs. 6

boom goed was

tot spijze,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen