Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 340

Locus DE Deo (Pars Prima.)

322

onze conscientie plaatst naar aanleiding van

nieuwe zonde

Van syllogisme

vorige zonde voor ons op den voorgrond.

eene

van

ring

of andere

eene

zonder eenig proces der gedachte, klaar en onafwijsbaar de herinne-

opeens,

is

daarbij geen sprake. En toch hebben we aanstonds bij de herinnering van wat geschied is, in ons besef ook een oordeel daarover. Dat besef van hetonmiddelijke denken is ons dus niet geheel vreemd. Ook het^eme kent het uitnemend

Het geniale toch

wel.

dat onmiddelijk opspringen der beseffen zonder

is juist

denkproces, zonder dat moeitevolle denken, dat niet ongelijk is aan het puren der bij in de bloemen, eer zij haar honig in de raat kan deponeeren. Alle

denken

in

God nu

En bovendien

zulk een onmiddellijk denken.

is

maar

onmiddelijk denken in successie,

in

totaliteit:

niet een

semper omnia.

Wij,

menschen kunnen geen twee dingen tegelijk denken op het oogenblik, dat wij eene som uitrekenen kunnen wij geen philosophisch probleem uitwerken. ;

Bij

komt het eene na

ons

het andere

+

een successus, eene reeks van a

daar

is

Bij alle teit

zelf

+

het eene verdringt het andere c etc.

Bij

God

is

;

er

is

die successus niet

de kennis van alle ding eeuwiglijk en altoos tezamen in volkomenheid.

deze dingen moeten wij het proces

Gods

vaard.

b

;

anders

afweren,

Daar

en over

in

is

alle

God

in

het menschelijke van de majes-

het theïsme verbroken en het pantheïsme aan-

is

nooit een plekje duisternis,

maar

Hij is altoos in Zich-

dingen het eeuwige, het absolute Licht!

Met opzet heb

er

ik

telkens

op gewezen, hoe

er

ook

bestaan Anklange zijn van dat absolute bestaan van het

in

ons menschelijk

intellect in

God. H\eT-

nog op een aanknoopingspunt in het menschelijk mee in verband wezen voor het praealabele van het denken aan het zijn, gelijk wij dat bij God 16. Het analogon daarvoor ligt op menschelijk terrein vonden in Psalm 139 op het gebied van de kunst. Dat is juist het eigenaardige van den kunstenaar, dat hij eerst in zijn intellect (verbeeldingsleven) het ding gezien, gevoeld, gehad wijs

ik

:

heeft,

en

pas

daarna

„scheppen" van de kunst

:

7roce(v,

het intellectueel bestaan van het archetype in daaruit

God

naar

het

is

God

buiten

TrciYir/jc.

Is

Dat heet dan ook het

gekomen.

hier alzoo een

en het onze, dan

is

analogon tusschen

dit laatste

hetectypevan

en ligt in het analogon juist de band tusschen beide. En

nu volgt weer, dat

al

die wetten in ons

denken

niets

anders

zijn

dan

het beheerscht worden van ons intellectueel bestaan door het intellectueel bestaan

van God.

Wij moeten denken,

de logica, omdat

God

over het ectypische

niet vrij zooals wij willen,

maar gebonden aan

heerschappij over ons denken oefent, als het archetype

in ons.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen