Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 732

Locus DE Christo (Pars Secunda).

30 gemeenschap,

innige

Mystiek

Wie

renatis.

die

noemen Kstuuvix juoa-riKy] dat is het gebied der nemen in het oogenbHk der wedergeboorte, 't zij in

wij

dat wij die

zij

't

;

echter

let

-,

op het gezegde over de Vermittlungstheologen en hun zal ook hier der Vaderen inzicht prijzen, we-

op Christologisch gebied,

ketterij

tende hoe

langs dezen

juist

weg de

Christologische verklaring wordt gezocht.

40 de parastatische gemeenschap. Parastatisch zijn twee zaken, die elk een eigen

hebben en naast elkaar staan.

bestand

man

een bootje, door een

de ketters,

is

de

schuitje,

de

alles.

ille

de verschijningen van den

;

ryin^ •qx'?)?

waren

parastatisch. Het

dat deze vereeniging het eene oogenblik kan

echter,

een engel de menschelijke natuur kan irn^ en

tusschen

unio, die

meest Het in

't

en

ziel

zijn,

Diir,

verschil nu ligt hierin

dien

Daarentegen

bracht,

dat

zin,

worden

De

lichaam.

het andere

mag

en daarom

niet verstaan.

unio, die ziel en lichaam verbindt,

is

die

naast komt aan de unio hypostatica en hiervoor door de Kerk het

analogon gebruikt

als

het

atque

Verbond zulk een parastatischen toestand

de gemeenschap van Christus met de menschelijke natuur alzoo 50

in

regit

deze gemeenschap kan zeer zeker wel bestaan

:

heeft onder het O.

ook aangenomen

niet, zooals

Zoo, zeiden

naturam.

Christus

beduidt

man

menschelijke natuur, en toen sicuti nauta navem,

Onze Vaderen antwoordden en

verklaart dit door het beeld van

de tweede Persoon de Drieëenheid de schipper, die inging

humanam

dirigit

Men

geroeid; het bootje doet niets, de

:

is

daarom

;

lichaam en

van

ontstaan

het

de unio naturarum

bij

in

is

het van belang, het verschil te voelen.

ziel zijn

het

twee deelen van éèn wezen,

wezen pas

plaats heeft

de unio.

Christo bestaat het subject eeuwiglijk en

twee constitueerende deelen van het eene wezen

niet

bij

maar worden integendeel twee naturen,

bij

elkaar ge-

die tegenover elkander staan

en niet bijeen hooren, door de unio personalis onder één subject saamgevoegd. 60

Ook werd verwezen

Schrift,

Ef.

5

22

:

— 23,

de unio mystica van het huwelijk.

naar

Ook de man

spreekt van het /u-jTr^pcoy der eenheid tusschen

en vrouw, en nu wordt daar gezegd, dat dit ziet op de gemeenschap van Christus

en

zijn

gemeente en wordt verwezen naar de uitdrukking van Genesis: deze

twee zullen

tot

één vleesch

welke uitdrukking verklaard wordt op Christus

zijn,

en de gemeente te zien, want dat zoo ook Christus en de gemeente één

zijn.

Waar de

van

de

Schrift deze unio mystica in het huwelijk niet gebruikt als type

naturarum

unio

spreekt

het

vergelijken,

van

in

maar dat

maar van de unio Capitis cum

Christo,

dat

zelf,

wij haar

moeten

van de eenheid van Christus met in

't

oog

;

bij

Ecclesia, daar

de unio naturarum daarmede evenmin mogen

wij

man en vrouw

zijn is

laten staan als type, beeld of gelijkenis

gemeente. Bovendien springt het verschil

het

im

ilrn eerst gerealiseerd in

de pro-

ductie van he< kind. Zij blijven twee personen, die in deze ééne levensacte één b.7roTk'Kt(r}ia.

tot

Stand brengen.

Daarom

is

het onredelijk,

wanneer men op de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen