Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 179

§

De nominibus

6.

Dei.

\q\

nog een Hebreeuwsch woord, dat hier de aandacht verdient, nl. En vanzelf, niets is natuurlijker dan dat men bij het doortrekken van een bosch, om te weten waar men wezen moest, een stuk uit de schors sneed dat was dan bij de D^, d. w. z. daar. Voorts

=

Dtr

er

is

daar.

ibi,

;

Hoe DU^ te

zooveel leert de etymologie ons wel, dat wij bij den stam van doen hebben met een notare in eigenlijken en concreten zin en niet met dit

zij,

een gedachtebegrip.

naam

Hierop moeten wij nadruk leggen, want bij ons komt de nooit anders dan als een gedachtebegrip voor. Maar in de Schrift is de

Naam Gods de

buiten ons, in God, bestaande zelfopenbaring, door ons geassi-

mileerd en gereproduceerd.

voeg

nog eene korte opmerking bij over ï^of^x en nomen. In de 'óvofMx in het Nieuwe Testament in gelijken zin gebezigd als in het Oude we hebben ook daarmede dus te rekenen. Gaat men bij de Grieken het gebruik van dit woord na, dan vindt men, dat het oorspronkelijk anders werd gebruikt dat in later dagen. Oorspronkelijk Ik

hier

wordt

Schrift toch

m

;

toch

was

met

het identisch

Hoe

p-nf^x.

dat

kwam,

is

niet moeilijk in te zien.

ons menschelijk denken hebben wij te doen met den kóyo^. Waar die Xbyo^ in ons naar buiten treedt en een o-r^fcx wil aannemen, daar is de menschelijke taal het a-r^f^x, waarin de Xbyzc als ^uy^r, zich incorporeert. Nu is die taal

In

oor-

spronkelijk

en eerst door

reflectie,

begrip „taal". dat

men

bekend

niet

maar ze bestaat oorspronkelijk saamvatting en generaliseering komt men als taal,

de Grieken

Bij

er het begrip

van

is

vertellen en het

een

'Aoyoc,

Engelsche

dat de Xóyoq de of To

de Romeinen lingua, voor gebruikte, om'

met ons

Men

Eerst later gebruikten de „taal",

van den stam

heeft vroeger niet gedacht

tel, :

Romeinen in tellen,

Wij hebben

en daarom zullen wij eene taal maken.

het leven zelf gegeven.

ovofx.x

bij

te duiden.

tale.

woorden,

tot het hoofddat begrip van taal zelfs zoo weinig ontwikkeld,

y/Zs^a-a-x,

product van de tong aan „sermo", hetgeen identisch is het

uit

^i./,^

Plato

kwam

in zijn

en de yAwo-o-a het

het woord.

In

Neen, maar de taal is met bekenden dialoog tot de conclusie,

o-a.^«

was.

Product van beide was rl

het later Grieksch echter

werd rh pr,fzx niet maar éen bepaald soort van woorden, nl. het werkwoord. (Bij ons wordt dat soort van woorden aangeduid door „woord" met de voorvoeging „werk" in het Grieksch en Latijn echter beteekenen „pcf^x'' en „verpr,fj,y.,

meer elk woord,

;

bum" eigenlijk niets dan „woord".) Voor de substantieven daarentegen gebruikte men „svó^xrac" en „nomina". Zoo ook handelt men in de Latijnsche gramma„ tica

„de nomine

Intusschen,

dit

et

de verbo".

alles

is

bij

de linguïstiek breeder

voldoende, te herinneren, dat later ri

pr,fj^xTx

alle

te

bespreken; hier

zij

het

werkwoorden en rx h-A^xTx

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen