Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 431

§

De virtutibus

7.

de steenen aan Abraham kinderen verwei<i<en

uit

en Hij zal het

stond

Jezus kan

;

Hem

twaalf legioenen engelen bijzetten

niet

in

maar toch

raadsbesluit,

het

vermogen aanwezig om dat

te

413

Dei.

Vader bidden,

is

niet geschied,

de omnipotentia Dei het

in

is

zijn

dat alles

;

kunnen doen.

De omnipotentia ordinata heeft zekere grenzen, want alle ordinatlo stelt grenzen. De almacht op zichzelf is oneindig. Maar de potentia ordinata finita est, in Gods raadsbesluit; niet abstracto dus, maar in Gods eigen virtutes. Ze wordt daardoor

Deus sapiens, sanctus,

de

uitgedrukt

.

.

gestelde

2 van

spreekt Tit.

1

uitdrukking

van

:

In

etc.

het

zijn

h

raadsbesluit

;

o'tc

'o^iivxrcv ^iLarx'j'èrxi riyS-ïcv, ....

omdat dan

het eerste, dat

Zou

zeggen en

zou.

Hij het

we

niet doen, of

dat

God kan

twee

maal

rechtstreeks

als Hij

was aangekondigd

is

Num. 23

„God is Hem berouwen bestendig maken ?" 19

:

spreken en niet

wezen Gods gereduceerd

Gods omnipotentia beperkt

niet het contradictoire doen.

twee het

drie

Dat

is.

wezen Gods

Doch herinneren

ingaan. in

uit

de

zijn,

:

in

2 Tim. 2

:

13,

vroeger reeds lazen.

Datzelfde geldt ook hierin, dat dictoire.

heeft, dat is

noch eens menschen kind, dat het

Dit wordt van het bewustzijn tot het

welke plaats

Hij

z.

zin

God

in

w.

In gelijken

wezen, maar door het beste zou

moeten vervangen worden. Van dezelfde strekking Hij liegen zou,

gegeven

en nu zou het leugen

niet het beste te

geen man, dat

niet liegen, d.

eerste wijzigen.

zijn

die eene belofte

ó.^su^'rc B-zic,

zou blijken

beste,

h

want God kan

is ü/uzraB-cTov,

dat raadsbesluit ging veranderen, als

:

tweede raadsbesluit

door een

niet

wil,

^6c Trpy.y/uc/.TMV ifzerxB-^rtiiv,

Sty.

.

God

Het van kan

:

want de Deus ordinans is dezelfde als Hebr. 6 18 wordt die ordinatio Dei aldus

begrensd tegen haar

niet

wij ons

de Pythagoreïsche philosophie,

twee maal voort.

Ik

kan

Hij

twee

kan

niet

vier

is

door het contra-

morgen bepalen, is,

vloeit

maar de hooge beteekenis van den in

immers

daar thans niet verder op j,:c^u.bc

gansch de aesthetiek enz. Heel de hoogere

rekenkunde ontleent hare verhoudingen aan het wezen Gods. Zelfs heeft men wel getracht, de mysteriën van het Christendom daaruit dit

in

dit

zij,

het

is

zeker,

dat

al

af te leiden.

Doch hoe

deze verhoudingen hare oorzaak moeten hebben

wezen Gods. Anders zou

er eene lex aeterna

moeten wezen, eene

lex

arithmetica buiten God, en dat leidt tot vernietiging van het Goddelijke wezen.

Maar even daarom kan God morgen niet zeggen, dat twee maal twee drie is, evenmin als dat vuur koud maakt. Daarmee zou Hij Zichzelven verloochenen. Want het is al in het wezen Gods gegrond, zijnde Hij de almachtige, wijze Schepper.

[Daarom hebben onze vaderen in

Dit

God de omnipotentia voor is

ter

sprake gekomen

er altoos zooveel

nadruk op gelegd, dat wie

het contradictoire stelt, den leugen in

bij

Hem

inbrengt.

de controvers met de Roomsche mis. Het brood

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen