Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 288

;;

LOCUS DE Peccato.

38 van

waarheid,

en

muneribus absoluta

steeds

hield

zij

de

dat

vast,

omnibus

satisfactie Christi

est.

Maar aan het tweede, meende Rome, i<on getornd er moest satisfactio geworden voor de culpa als zoodanig en dan was er nog een poena ad :

geven

luendum.

Nu had

Christus wel het eerste volkomen gekweten

was de poena nog betaald,

quantum a peccatore

poenae,

quae a peccatore

dus verdeeld

tweeën

in

dat moest dus

lui

nullo

lui

modo

eind

;

maar nu

in

solverat.

niet

dragen

nog de poena temporalis, en deze

bleef

Sneed men

volbrengen.

zelf te

vooruit

eam partem De poena werd

poterat, et contra

non

potest, Christus

dit

nu

af bij

den dood, dan

Derhalve schoof men

ging het opus meritorium niet ver genoeg. een

maar daarmede

de poena aeterna en die kan de mensch

:

overgenomen

had de mensch

;

afgedaan en daarvan had Chrtstus slechts zooveel af-

niet

temporede

't

de eeuwigheid en ever den dood heen (purgatorium) en

men dus een poena op aarde en een in het vagevuur te volbrengen. Maar juist omdat door deze voorstelling te kort wordt gedaan aan Christus'

kreeg

moeten de Gereformeerden haar

offer,

Omnis poena

poenae causa,

culpa si

est culpa

;

igitur nullo

poena

poena sine culpa

effectus

omnem

igitur satisfactio sustulit

Wat

bestrijden.

culpae

;

hierin

is ;

n.1.

culpa gignit

de fout ?

poenam

;

cessante causa, cessat effectus

culpam, etiam tollere debet

omnem poenam.

Zie verder pag. 40.

Maar wel et

tialis

dient gehandhaafd de

actualis.

oude onderscheiding tusschen reatus potenEen jongen gooit een ruit in van een buurman dan is hij ;

schuldig potentialis, maar de vader actualis.

Er is

is

nooit zonde of de verdoemelijkheid

de reatus potentialis,

potentiali separari

reatus

numquam

potentialis

is

met de zonde gegeven, en

potest.

Daarentegen de reatus actualis separari potest a peccato 'actuali

;

de reatus actualis

is

dit

a peccato sive peccatum a reatu

het vonnis

—

de reatus

in

et

peccatum a reatu

dien vorm, waarin

hij

werkelijk „verhaald wordt".

Weshalve

is

deze

distinctie

van belang? Houd

ik dit niet vol,

plaatsbekleedend lijden van Christus niet denkbaar, dan

is

dan

is

het

geen reatus mogelijk,

want de verdoemelijkheid kan nooit van den zondaar gescheiden worden, dus ook niet in potentieelen zin overgebracht worden op Christus, want in Hem

was geen zonde. Maar wel kan op Christus overgebracht de reatus actualis: evenals de buurman de schadevergoeding op den vader kan verhalen, ofschoon deze geen de minste beschuldiging gevoelt. Zoo ook heeft de Heere Jezus, met

zonden

beladen, door den Rechter rechtvaardig veroordeeld, nooit eenig

zelfverwijt in zijne conscientie gekend.

Daarom

wortelt in deze onderscheiding

het rechte inzicht in het opus satisfactorium van onzen Heiland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen