Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 276

;

LOCUS DE PeCCATO.

26

niet

in

de

verhouding tegenover Satan.

verkeerde

Adam

tusschen

Gods, het beeld van Christus en

Gods

wil gebruikt of tegen

De 3

:

Adam

zijne

Eva

Adam Eva

passief zou zijn.

afgod voor zich zetten. Het lag zijn invloed

Nu

gemeente; en

evenals Christus zijne gemeente actief,

keert

daarmede

nu kon

dit

of naar

Gods

in

niet

leidt,

leidt.

Het lag

omgekeerd, in

Gods

(zie

ITim.

ordinantie dat

Adam moest haar niet als een speelpop de van God geschapen verhouding, dat

of zij

moest ondergaan.

Adam

het

uitgesproken

de verhouding

in

wil misbruikt.

rechte verhouding was, dat

16)

Er lag

en Eva een mysterie; de diepste gedachte van het Uefdeleven

de

diepe

rol

om

mysterie

neemt de passieve houding aan en wondt

hij

;

der goddelijke

liefde,

zooals dit

in

't

huwelijk

lag.

Zich aldus door Eva te laten leiden en verleiden zoeking, zwaarder dan wij ons denken kunnen.

was voor Adam eene

Stel u

ver-

voor met één persoon

op aarde

te zijn, die alzoo 't brandpunt van alle uwe liefde is en dat waar nog geen zonde was en Eva dus in al hare heerlijkheid voor hem staat, en wij begrijpen iets van de zwaarte der verzoeking. Maar nu Adam zich eenmaal leiden liet en viel werd ook de liefdeband in ;

er

zijn diepste 8.

wortelvezelen

De zonde

is

nu

uit

gewond en

uiteengerukt.

—

de Engelenwereld ingedrongen

in

de vrouw, door de

vrouw in den man en daarmede is het gansche menschelijke geslacht gevallen. Maar juist op dat oogenblik, dat Adam valt is de vijand Gods in het centrum van het paradijs Gods toegelaten. Het hart van den mensch is als het ware het centrum van de webbe, van waaruit de mazen zich naar alle zijden van Hij

het paradijs uitstrekken. Heerscht

ook nog over de geheele wereld

heerscht Satan hij

met

recht

in

dat centrum, dan

den

naam van

;

is

God nog in dat centrum, dan heerscht maar omgekeerd, is dat ééne verraden, ook het geheele rijk verloren en draagt

xp^j^wj tzI> y.bTfxo-j.

—

ommekeer in de orde der zaken. Het wezen en de heerlijkheid Gods geheele schepping

;

zij

doordrong

al

is

Van nu

af

aan een geheele

de harmonie. Er was harmonie

de deelen en maakte die

tot

in

de

een organisch

was er harmonie tusschen vleesch en geest tusschen vrouw mensch en dier in de natuur zelve (de planten hadden wel bloemen maar geen doornen). Het was één goddelijke harmonie, die alles rythmisch te zamen verbond. Maar dit alles hing nu af van het centrum, van het ééne hart van Adam. Zoolang God daar heerschte bleef die harmonie maar zoodra was dit niet meer zoo of ook alle harmonie was verdwenen.

geheel.

man

en

In het paradijs ;

;

;

Later zullen wij de gevolgen der zonde uitvoeriger behandelen.

—

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen