Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 316

Locus DE Deo (Pars Prima.)

2Ö8

Uit die doorstrooming ontstaat de

en de natiën.

zoogenaamde

coïncidentie. Als

twee tijdstroomen, van ondersciieiden kant l<omend, zich op een bepaald punt in elkander storten, dan wordt de macht geboren, waardoor de tijd zulk een Wie nu maar de zeggenschap heeft over het invloed op het leven uitoefent. van die verschillende momenten, en dus over de daaruit volgende coïncidenties, die beheerscht heel het leven. En dat is God. Zoo is het dus God,

ontmoeten

dien tijd van oogenblik tot oogenblik, met al zijne momenten, in zijne macht houdt en van meet af zóo leidt, dat hij niets is dan eene evolutie van den raad en wil van God, niet maar een werk door God gecorrigeerd, neen, maar een diagrammatische afteekening van Gods wil in de momenten. Want die

juist

daarin

Hebben

de heerschappij van Gods voorzienigheid.

ligt

menschen, nu

wij,

aan

ons,

van

in

tevens

menschen eene a-uyrr.pw-'ij te kunnen opleggen

depot

te

altijd

speelt,

toch

is

maar

brengen,

te

ons

Hij

Onze

namelijk

uit

het verleden en

werkt

ook

bewustzijn

voelen

zoodanig

als

den

wij

a-j-jTr,pr,<nc

er

is

ook

die

in

het

roepen.

In

aanklacht jaren en

afstand

uit

de

in

herinnering

Wat

via

van den

tijd.

;

Hier

de

tot

ons komt,

komt altoos

dat

conscientie,

ook

ligt

dus

grijpt hetzelfde al

in

iets

in

zijn

eigen

werking van het eeuwige, door

voor ons

ligt

;

daar

van het eeuwige

in

den

wij niet in

het leven

op andere wijze

in

kunnen

plaats.

De

geldt ze zonden en misdaden, die voor stelt

Ook

ze altoos onmiddelijk

Eer

eeuwige praesentie.

het tijdelijke er af gehaald.

mensch

Deze actus

de verte

uit

kunnen houden, dat

nogmaals jaren bedreven werden,

is

tweede macht

eene

aan onze daden, maar gaat veel

memoriae

het verleden

den actus conscientiae

voor ons bewustzijn,

komen,

nog

oogenblik opgaan, maar het verleden weer

onzer

evenementen

indirect bij machtige

a-jyTr,pT,Tic

dat wij den stroom achter ons vast

van

nu geene speeldoos, die

is

spreken of opmerken van de conscientie.

het

verder dan de bloote memorie.

dus

gaf namelijk

een beeld voor ons geheugen vermag

plotseling

direct, hetzij

hetzij

Bovendien

leven.

conscientiae

ons,

ons hoofd beelden

in

God

om zoo te zeggen een sleutel op de kast. Maar God de Heere in dat geheugen zelf ook eene hand

of

zoodat

heeft,

gegeven,

tijd

treedt.

algemeenen zin genomen, de gave

in

hebben

wij

het tegelijk

gehouden

in

verband

in

wij het begrip van het

nog meer, waardoor het begrip

is

vermogen om de primitieve beseffen, waarmee wij geboren zijn, houden. En ten tweede heeft God gemaakt, dat wij van die memorie veel last hebben, want kwam alles tegelijk op ons aan, dan was er

geen menschelijk leven mogelijk.

terug

nu

er

het

vast te niet

waardoor

niets hoogers,

eeuwige eenigermate vatten kunnen ? Ja, van tijd met het begrip van het eeuwige

in

zij

ons,

aan ons bewustzijn toe-

dien actus conscientiae ervaart

wezen eene werking

God den Heere

bij

in

als buiten

den

hem gewrocht.

tijd,

eene

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen