Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 203

§ zoodanig eigen, maar dat

zelf,

den

in

De nominibus

6.

En zoo ook

om

hunne

den

leven.

te

hebben

ons wel voor

er

God den

brengen op

te

en

steling

Bij

te

mensch

dien opzichte

weg

somatische natuur èn

den

in

somatische

te

der

staat

heeft,

ik

en zijne natuur.

er

is

Maar

wij

is

als die

wor-

van de zonde.

is

Om

is

allen twijfel te

ik

op een verkeerd gebruik van onze spreek-

om

onder natuur iemands physiek, iemands

èn

rechtheid

nu

èn

het natuurlijk eisch, dat altoos,

is

den staat der heerlijkheid, die

in

worde aan den geest des menschen.

onderworpen

„physiek" voor „natuur"

zijn

Zoo genomen,

te verstaan.

natuur

overeenkomstig

onze natuur zelve gegrond was, maar het

in

nemen, wijs

aangewend

zich

die

juist

Dat zou alleen denkbaar wezen,

ondenkbaar en onmogelijk, nu ze gevolg

taal,

maar

den gevallen staat echter

in

wachten, deze ook maar een enkel oogenblik over

Heere.

tegenstelling

die

zullen straks, in den staat der heerlijkheid, niet in strijd met,

tusschen

worsteling

en

antinomie, strijd

het spreekt wel van-

der rechtheid de mensch zijne natuur niet bestrijden,

de heiligen geroepen worden, natuur

Want

een gevolg van de zonde.

is

staat

maar volgen moest.

185

Dei.

eigenlijk een onzinnig zeggen, dat wij niet

Maar mogen

aanvaarden, waar wij belijden, dat de Zone Gods de menschelijke natuur heeft

Dat spraakgebruik geeft

aangenomen.

Tot de natuur-

dualisme aanleiding.

tot

behoort niet alleen het lichaam, maar het behoort evenzeer tot de menschelijke natuur,

om

een wil en intellect

te

hebben, teneinde daarmede over zijne soma-

tische aandriften te heerschen. In dat

verkeerde spraakgebruik schuilt eigenlijk ook de oorzaak, dat

tegenwoordig zoo

tegen

om

is,

men eenmaal natuur op

vat

geene natuur

God

in

van de Goddelijke natuur

den

in

denkbaar, want

een zuiver spraakgebruik moet

bij

Als

wij

ook

in

sterven,

leggen

wij

men er Want

van ons somatisch leven, dan

zin

God

heeft

niet af,

blijft

onze

is

er

Maar

geen somatisch leven.

men wel zeggen dat God eene natuur

onze natuur

den staat der afgescheidenheid

Daarom

te spreken.

heeft.

ofschoon wel ons lichaam

de menschelijke natuur

ziel

tw

maar ook eene (piiTic rojv 'y.yyk'A'jiy. En eerst als wij ons dit goed indenken, dat ook de engelen, die toch enkel Trvi^fu^x zijn, eene natuur hebben, en dat ook de afgescheiden eene natuur hebben, zullen wij kunnen verstaan, in welken zin er bij f^%y-'behouden.

is

er

ook

eene

niet alleen

(pia-ic

den

Heere van eene natuur kan gesproken worden.

God

niet in tegenstelling

evenals tot

in

hunne

Eene

den (pCa-'.^

andere

staat

met

der

zijne natuur

heerlijkheid

xrr,pi'^v,

Immers, rh wsLfix

genomen, maar rh

Trutüfix is

'n

is

bij

(p-^(7cu',

het pneumatisch leven der gezaligden

behoort. tegenstelling

is

die tusschen

den staat der rechtheid leefde

wat

uit

's

menschen natuur zelve

af op den mensch wordt uitgeoefend. In Adam secundum naturam, maar er werkte ook

opborrelt en de werking, die van buiten

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen