Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 737

Caput

§

met Nestorius den usus improprius

die

Zij,

De Mediatoris Persona.

III.

De unione naturarum.

7.

gaan

afi<euren,

dat de Constitutio Mediatoris pas

tieve onderstelling,

bij

35

van de fou-

uit

de l<ribbe van Beth-

lehem plaats greep.

mag aan de eene natuur een daad van de andere natuur toemen mag dus niet zeggen dat de divina natura nata est ex Maria, passa est; ook niet; natura humana creavit mundum.

Nooit echter

gekend vel

Om

:

;

tegen

verwarring beveiligd te

onthoude men

deze solutie

:

er

zijn,

en de zaken wel uiteen

houden,

te

geen communicatio van de beide naturen

is

maar wel een communicatie van beide naturen

;

het ééne subject tot in de

in

diepte der eeuwigheid in de constitutio Mediatoris.

Wat

is

nu het verschil tusschen de communicatio idiomatum en charismatum ?

Het bestaat

hierin, dat

men onder

IScly^uxTx verstaat

de proprietates necessariae,

van de goddelijke of van de menschelijke natuur, en onder

zij

't

proprietates accessoriae, niet van de goddelijke alleen

;

immers

bij

yj.pi(r/uy.Tx

de goddelijke natuur kan nooit

bijkomen.

iets

men nu van communicatio idiomatum, dan wordt hiermede

Spreekt

gelijk wij zagen,

de

maar van de menschelijke natuur bedoeld,

een communicatio die plaats heeft van beide naturen aan het

eene subject, tengevolge waarvan

dit

ééne subject, dat de goddelijke en men-

natuur bezit, beurtelings van zich zelf èn het een èn het ander kan

schelijke

uitspreken.

Om

meer

dit

juist te

onderscheiden, heeft

noemingen weer onderscheiden tusschen a. hei genus personale ; d. men kan

men voor de onderscheidene

be-

:

i.

Christus est Deus. Beide malen

gezegd

wordt,

kunnen

zij

is

zeggen

Christus

:

est

homo

en

het subject Christus, v/aarvan de eene maal

dat Hij is Deus, de andere maal, dat hij is homo daarom ook onder elkander gepermuteerd en kan men zeggen Homo est Deus et Deus est homo. Dit genus wordt personale genoemd, omdat uit het ééne subject Christus twee verklaringen gededuceerd en geïdentifiëerd worden, omdat zij van één persoon gelden. Homo op zich zelf is niet Deus, maar ;

:

Christus est Deus et homo, en daarom kan ik zeggen

Deus est homo. Maar omdat deze benoemingen in dien absoluten vorm bijna nooit gevonden worden. Meer geeft het als men let op b. het genus idiomaticum. Neemt weer twee uitdrukkingen van het subject Christus, maar nu niet homo of Deus, maar '^'/^uy.rx van Deus of homo, b.v.: hier heeft

men op

:

zich zelf weinig aan,

Christus est omnipotens, omniscius, aeternus, omnipraesens etc.

idiomata aan de menschelijke natuur toebehoorende: pori

adstrictus est, ignorat etc.

van

één

subject gezegd zijn,

homo

;

en daarnaast

finitus,

loco et tem-

En nu kan men deze uitdrukkingen, daar

weer verwisselen

:

Christus

-et

Filius

minis; Filius Dei est loco adstrictus; Filius hominis est omnipraesens

nu

komt

herhaaldelijk voor in de Schrift

;

van den

Filius

zij

Dei et hoetc.

Dit

Dei worden dingen

gezegd, die alleen gelden van de menschelijke natuur, en omgekeerd van den Filius

hominis dingen, die behooren het

c.

UI

tot

de goddelijke natuur.

genus apostelesmaticum, wat op de daden

ziet.

Christus

is

47

niet

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen