Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 683

;

Caput

De Mediatoris Persona.

III.

§

Deze Messias

5.

doen hebben met een uitspraak des Heeren, dat lijke

135

Godde-

Hij alzoo werkeliji< der

natuur deelachtig was.

Hetzelfde

bedoeld had

woorden

Petrus'

in

ligt

U

en bloed hebben

wat geen

dat niet geopenbaard",

„wij bekennen, dat

:

blijkens de verklaring des

gij

kan er verschil

—

Niet

mania

dan

zijn,

men

of

öf

van zich

één opzicht

in

Jezus öf een „verrückter" persoon, een dweeper, behept met

is

waren en nog

zijn,

beweren God

die

zelf te

Jezus beging opzettelijk de diepe zonde van het Paradijs en zeide

zelf

„sum

sicuti

Deus".

Dat opnemen van de zonde Cajaphas gewraakt

Gaan

Slechts

zijn.

dit zelfgetuigenis gelooft of niet.

religiosa (zooals er steeds

wezen)

als Petrus

zijt."

dat Jezus van zich zelf ver-

feit,

der Goddelijke natuur deelachtig te

heeft

Heeren „vleesch

zou hebben,

zin

een vroom mensch

Er kan dus geen verschil bestaan over het klaard

uit

het Paradijs, dat

sonen, die zeiden:

is

de Godslastering, die door

is.

wij Jezus' optreden na,

dan hebben wij van geen

van Jezus' optreden voor Cajaphas.

als

God.

is

hij is

tijd

zooveel berichten

Vroeger waren er nog dikwijls per-

krankzinnig, maar toen Jezus beleed tegenover Cajaphas,

was „de Zone Gods", was daarvan geen sprake. Wij kunnen in de laatste dagen voor Jezus' dood van uur tot uur met Hem meeleven, maar op geen enkel moment blijkt eenige overspanning in Jezus, in de moeilijkste oogendat

Hij

blikken

is

spreken

volkomen nuchter en

Hij

Hem dan ook

van de exceptie: „deze man

De bewering

helder,

bij

alles

wat

de rechters aan en Pilatus heeft is

een maniacus"

te

Hij zegt. Als

bedienen,

zou Jezus een verrückter persoon geweest

als

zoodanig

zelfs niet getracht zich

om Jezus te zijn, is

redden.

dus door de

feiten weerlegd.

Daarom

óf Cajaphas' óf Petrus' belijdenis

is

waar en wel

in

de meest sterke

tegenstelling óf

wel hier

óf het

is

is

een openbaring van den Heere

de consequente doorvoering van de

de eerste stippels

God om lijn,

het

Zoonschap

waarvan Satan

in

eeren

te

't

;

Paradijs

zette.

Dientengevolge hebben eenerzijds de wereld, anderzijds Gods volk

van die twee keuzen gedaan

;

altijd

een

de Kerk heeft Petrus' belijdenis gehandhaafd, de

wereld heeft Christus een bedrieger genoemd.

Tusschen die twee belijdenissen liggen de halfheden en slapheden, de zwevende schakeeringen en nu is het de roeping der Kerk die belijdenis van Petrus ;

verdedigen tegenover die slapheden.

te

die

volgt

eenmaal Cajaphas na

:

Tegenover de wereld baat geen

maar wel moeten de halfheden,

d.

w.

strijd, z.

de

ketterijen bestreden.

Wanneer wij nu vragen, wat voorts op dit punt nog blijkt, dan moeten wij den weg op van vele Catechisatieboekjes. De fout der meeste Apologeten

niet

Gereformeerde Dogmatieken) is, dat zij wijzen op allerlei dingen, die boven het menschelijke uitgaan en daaruit concludeeren tot het God-zijn van (zelfs in

Christus.

Zoo

is

men

bijv.

gewoon

zich te beroepen

op de wonderen. Nu spreekt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen