Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 156

Locus DE Dpp (Pars Prima).

138

begrip in

Aanvang

is.

dat iets wordt geplant, gegenereerd, gesticht, of

is,

den meest absoluten vorm

de Grieken

de

en

onzin.

natuurlijk

wat aanvang

grond

alle

dus passief

heeft,

om

het

Want wel spraken is

heeft stelt iets achter zich, dat dien aan-

geen aanvang mogelijk. Aanvang

er

is

Daar nu

wordt geponeerd.

:

van een parthenogenesis, maar dat

philosophen

latere

Iets

vang poneerde, anders passief begrip.

zeggen

te

wezenheid

relatieve

dus

is

het absolute

in

een

altijd

Wezen

haar

kan ze een aanvang hebben. Maar het absolute

is,

Wezen kan geen aanvang hebben, wijl er dan eene andere macht noodig was, door welke God was geponeerd geworden. En achter Hem is niets. Hetzelfde geldt van het „eenig". Vaak heeft men gevraagd, waarom er geen twee of drie goden, geen twee of drie absolute wezens konden zijn. Men stelt dan,

dat er

weg

het heelal en de God, die wij kennen

is

en eindeloos, eindeloos

;

vacuüm weer een ander heelal met een ander absoluut wezen, met een eigen „God" waarom kan dat niet ? Antwoord Alle coëxsistentie stelt eene relatie, en door het stellen van een relatie heft men de absoluutheid op. Men

ver

het

in

:

;

kan die voorstelling dus wel tegenover kinderen en jongejuffrouwen uitkramen,

maar

sluit alles

in

De

zich.

zou

En

wezen.

toch

een heelal ? Immers alles?

is

men twee y.za-fist, omdat dan geen van beide het

heele voorstelling dus, alsof

van elkander geïsoleerd, kon denken, heelal

Wat

tegenover denkende koppen.

niet

Het heelal

onzin,

is

men nadenkt, weet men

als

ook, dan

men

niet

naar

afstanden heeft te vragen, maar te doen heeft met het zijn; door welke onmetelijke

toch

afstanden bestaat

er

de

wij

vaste

tusschen

bestaan geponeerd wordt.

dan

zou

ik

bij

Wij

ignoreeren.

het

Evenzoo,

waarlijk

hier

heilige dingen, die de realiteit raken.

van een god, van wien

ik

welke door het beiderzijdsch

twee goden zou willen denken,

als ik mij

God

bespreken van den eenen

spreken

Immers door de werkingen, wat

ook van elkander gescheiden denken,

sterren

die alle coëxsistentie,

die ik

niet

Hoe kom

van

Hem

den anderen

niet

kunnen

over oisieve kwesties, maar over tot

de belijdenis van

bespeur ?

Welnu, hoe zou

ik

God

?

dan

ik

nooit eenige werking gevoel of nooit in mijn bewust-

nemen

Van tweeën éen hij Werkt hij er niet op in, dan kan er ook geen denkbeeld, geen bewustzijn van hem bestaan. Onze God toch kan ons dat niet mededeelen, of er moet eene openbaring, kennisgeving of wat ook uitgegaan zijn. Stelt nu, dat er eene tweede god bestond, die op onzen kosmos geene inwerking had, maar onze God wist van zijn bestaan af, dan was er immers coëxsistentie in bepaalde relatie, ai was het alleen in die van kennis. En stelt ook, dat onze God er niets van afwist, hoe kon hij zijn

merk, notie

werkt op den kosmos,

dan

ooit

in

ons

kunnen in,

of

bewustzijn

hij

opkomen

tweeden god mogelijk. Of wel,

in

werkt er

?

mijn denken ?

niet

Er

op

is

:

in.

dus geen suppositie van een

stellen wij daarentegen, gelijk dit bijvoorbeeld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen