Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 532

LOCUS DE FOEDERE,

138

ook de

getuigt

Schrift in

Psalm 14 en

53.

Er

niemand die goed doet,

is

er

Zoo was Davids ervaring, en niet anders bleek het in Noachs dagen „Het vormsel van 's menschen hart is boos van zijn jeugd aan". En in Romeinen 3 herhaalt Paulus hetzelfde wat David in Psalm 14 één toe.

er ooi< niet tot

is

:

Nu

zegt.

sprak David van dat boerenvolkje der Joden en Paulus van de

fijne

Maar ook al die ontwikkeling bij de laatsten had niets aan dat menschelijk wezen kunnen veranderen. In Romeinen 1, 2 en 3 bewijst Paulus juist, hoe de kiem van het hart even slecht was gebleven. Uit het menschenhart zelf kan geen gerechtigheid voortkomen. God moet ze openDat ziet men ook in de algemeene cultuurontwikkeling. baren, en Hij alleen. De Romeinsche Republiek, Griekenland onder Solon, het Egyptische DoodenGrieken en Romeinen.

boek,

Men

't

bewijst alles, hoe een volk

zou zoo denken

anders worden.

:

Maar

bij

topzwaar wordt en ineenvalt.

nu nog een stap vooruit, en dan zal het hart toch wel niets daarvan.

van het kwaad nog weer

't

maar algemeen.

men

dan eindigen

het

is

de doorwerking

eind van die periode

de kerk. Dat was niet

in

altoos ziet

de Middeleeuwen

In

Maar aan

gestuit.

algeheele demoralisatie aan, tot

En

verfijning

iets specifiek

in

treft

men

Roomsch,

onnatuurlijke zonden.

Toen kwam de Calvinistische Reformatie, doch daarna weer verval, en op het eind der 18e eeuw is er een algeheele décadence, waaraan de Fransche Revolutie een eind maakt. Doch ook daarin komt weer de boosheid uit van het menschenhart. Toen was het weer de tucht van Napoleon, die eenige verbetering bracht. En thans vragen weer alle ernstige denkers zich af, waar het heen moet. De ergste zonden woelen weer onder de volken. In Parijs kan men dames in café's zien zitten, waar geen heeren in worden toegelaten, maar waar alleen oude rijke dames hun onnatuurlijke zonden botvieren als gemeene zwijnenwezens. Feitelijk ziet men daar weer de toestanden van het oude Rome terug. Met de Armenische gruwelen in de negentiende eeuw herhaalt zich weer de guillotine der Fransche Revolutie en de bloedbruiloft van den Bartholomeüsnacht. Er is wel verfijning, en die geeft God, maar het menschelijk hart

volkomen

blijft

Nog

een

bedeeling

laatste

duurt.

hetzelfde.

punt.

Ze

is

De

communis werkt

gratia

temporeel,

in

tegenstelling

waarbij een perseverantia sanctorum beleden wordt. in

deze

wereld gesteld.

de eeuwigheid. alle uit

Bij

De

gratia

communis

de bron der gratia specialis, maar wat

gratie voortkomt, valt

Ook

alle

Maar

hier

dan weg. Dan zullen

Ook de taal

we

en

specialis,

de eindpaal

is

geen causale kracht voor

de catastrophe van Christus' wederkomst gaan

schatten van kunst en rijkdom weg.

opvangen.

heeft

zoolang deze

slechts

met de gratia

Bijbel, die stijl

alle

musea,

geproduceerd

betreft uit

is

de gemeene

onmiddellijk het eeuwige licht zelf

theologische studie houdt dan op. Dat alles heeft een zeer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen