Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 308

Locus DE Deo (Pars Prima.)

290 deze virtus aeternitatis copal

Churcfi

te

„Glory

:

be

doen uitkomen, evenals nu nog

world without end, Amen".

lijke

op

niet

alsof

het

tot

wij,

maar om aan

ook

in

the Epis-

de vermelding van Gods eeuwigheid dan

is

altoos van het beperkt mensche-

plaats.

menschen,

(j-ivoq

duurzaam

een

niet

God „geen

toonen, dat de dood op

te

God

van

„zijn"

Hier

De doxologie klimt eeuwige. Hier wordt God de

ook geheel op hare

bijv,

and the Son and the Holy Ghost,

Father

the

to

lyi^v a^xvxa-ixv

vat" heeft, dat de

Voor het rechte

verstoren noch verbreken kan.

genoemd,

bestaan zouden hebben,

dood het

inzicht in het

begrip van het eeuwige levert deze plaats eene hoogst aanmerkelijke bijdrage.

Vragen wij nu, hoe het gebruik van ahM is

in

het

Nieuwe Testament gekomen

den zin van „wereld", dan moeten wij rekening houden met de periode

in

tusschen

vinden

het wij

Oude en Nieuwe Testament. In het Oude Testament namelijk de periode van wat wij noemen eene eeuw. De Israëlieten

niet

spraken altoos van eene periode van duizend jaren, waar wij geen afzonderlijk

woord voor hebben. Cf. Ps. 90 4. „Duizend jaren" doelt dus op een grooten tijd het was de grootste periode, waar de Joden mee rekenden. In het Rabbi:

;

nisme wordt deze tekst vastgehouden voor de bewering, dat de zeven scheppingsdagen zevenduizend jaren zouden geduurd hebben. De Goddelijke periode

van

één

jaren.

dag zou dan

Daar school dus de diepe

methode

om

te

Nu

rekenen.

eene

beteekenen

met de menschelijke periode van duizend

gelijk staan

periode,

is

zin in

ubsv van lieverlee in het

men

die

van de Goddelijke en menschelijke

niet

Oude Testament gaan

berekenen kon, meer

wel

niet, elke

was of lang. Men gebruikte het dus niet voor een menschenleeftijd, want die werd destijds gerekend op zeventig a tachtig jaar. Maar wel gebruikte men het voor den leeftijd van een bepaald mensch, omdat die niet te berekenen was, want zij moesten

tijdsperiode

onverschillig

indefinita,

of

die kort

bidden: „Maak mij bekend, welke de mate mijner dagen

door die te

algemeene beteekenis, het woord

drukken,

heeft

er

in

beide

den

den Dooper toe en het gansche

vooruit

tijd

in

D^li;

werd,

juist

eene onafzienbare periode

de toekomst en

in

het verleden.

uit

Dit

tusschen de ballingschap en het optreden van Johannes

geleid, zijn in

en terug,

om

zij".

om

aan

dit

woord eene

twee groote perioden

specifieke beteekenis te verleenen

te

gaan

splitsen.

Toen namelijk de verwachting van den Messias heel het nationale leven van Israël begon te doordringen, stelde men tegenover elkander het leven van deze tegenwoordige bedeeling en het leven zooals het wezen zou wanneer de Messias zou gekomen zijn. Aan die dubbele periode gaf men nu in zijne scholen den vasten in

naam van

nn

zou gaan, wanneer de Messias

D^lyn en Nnn D^wi, welke laatste natuurlijk zijn rijk

kwam

stichten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen