Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 887

Caput Alle ding

De Mediatoris

V.

wezenlijk

is

God

in

wordt

hij

is

hij

;

te

aan ons

niets

Is

dan

en

komen, anders

af

gerechtvaardigd en gehei-

voor de menschen waar-

Wat

wezenlijk

is,

Met te meenen, dat wij door het men van God af en op Hernhutter-

Neen

!

stipt

Gereformeerd

met de profeten terug

de essentie

niet

het

;

is

het, dit ten stoutste

komen op den raad Gods.

te

is

de

realiteit,

Dat wij verlost

het geen essentie.

is

is

Een

om

van Christus zonder beteekenis; wil het dan

is

Hem

onderhevig.

tijd

heil toegebracht.

altoos

kruis

het

Neen, maar het

Bij

71

het kruis van Golgotha, het lijden, de opstan-

;

schen en Methodistischen weg.

ontkennen

moet

is,

kruis en de opstanding verlost zijn, raakt

te

aan

gerealiseerd worden, werkelijkheid worden.

zijn,

heeft

Deo

in

volstrekt niet altijd werkelijk

ding

nooit verandering.

Hij is niet

van eeuwigheid

is

Maar quod ad essentiam

achtig

Messianica.

op zeker moment electus ad vitam aeternam, maar

niet

het van eeuwigheid

is

ligd.

De Prophetia

5.

God ondergaat

;

geen vermeerdering noch vermindering. uitverkorene

§

Officiis.

niets

zeggen?

die uit de essentie

zijn, ligt

moei

vóór onze geboorte

besloten in den raad Gods, maar voor ons bewustzijn wordt dit pas reëel, als

gerechtvaardigd

wij

Woord, het

God bestond

in

O. V.

het

en

dat

kruis

niets

het

in

De vleeschwording van

conscientiae.

foro

dan het

reëel

maken van wat

het

essentieel

Alleen zoo begrijpen wij, dat de vaderen onder

en bestaat.

wat de essentie van het heil betreft, voor ons, maar ook voor hen reëel gemaakt is. Het

minder hadden dan alleen

niet

dus

is

zijn

lijden, het kruis is niets

wat

van

reëelmaking

wij,

in

God

essentia

was voor

volken en

alle

tijden.

Dus

praedictie

is

anders

niets

van datgene wat essentieel

God

in

den persoon van den Christus.

In alle

Jezus niet

onder

profetie precies,

breken

Israël

wat

der

Hij

losse

In

wie

is

nu die realiseering geschied ?

Vandaar dat het praedictieve karakter van

zelfaankondiging

van

leven

alles

steentjes,

:

ligt.

van

Daarom

Christus.

wist

bedoeld had, toen Hij door de profeten sprak van het

beenderen,

Zoo opgevat gaat alle

is

dan de aankondiging van de reëelwording

maar

is

;

het doorgraven van handen en voeten enz.

komt

er

organisch

verband

;

zijn

het

niet

het één machtige stroom, die uit heel de Schrift

ons tegenbruist. Die praedictieve

zelfaankondiging

van

Christus heeft waarde alleen na de

Daarom moet

vervulling, niet voor het oogenblik, toen ze uitgesproken werd. er steeds bijstaan: uit het

„toen

is

deze Schrift vervuld". Eerst zoo gaan deze pericopen

N. T. leven voor ons zielsoog.

Wat Abraham, gedachte

:

Izaak

en Jakob verheugde

bij

deze praedictie, was niet de

„hoe gelukkig zullen de discipelen van Jezus eens

hebben zelf zijnen dag gezien, hebben deel aan geworden (Joh. 8 56). De praedictieve profetie :

Hem gehad is

zijn"

en

!

— neen

zij

zijn verblijd

alleen voor de toekomst

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen