Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 61

§ Het

«irw

„^y

spreekt

van den mensch. Dat

een

somatisch

altijd

rapport

zóo voordenkt

en

gebeente, de vezels en zenuwen

in het

ook wel zoo, want die dragende „alomtegenwoordige

is

Gods" gaat door

kracht

aan

uitsluitend

daarbij

over den bloeddrup, het merg

43

Dei.

wordt bijkans

kxi Kcvoó/ueS-x kxi ia-ficv"

i^'ltjuey

men

dat

gesteld,

De Cognitione

2.

tot

op de atomen. Maar hetzelfde geldt

natuurlijk

evenzeer van het psychische bestaan van den mensch. Dat geestelijk bestaan

nu

gedragen. En eerst zoo gevoelt de mensch zich

God

ook door een eenvoudig wezen gedragen. En

ziel

zichzelf

in

maar eenvoudig. Ook dat zielsbestaan wordt

niet deelbaar,

is

door

lichaam en eene

een

alleen

niet

ziel,

elk oogenblik

„eenvoudige"

in zijne

de mensch vindt

eindelijk,

maar van

ook een

die ziel

En dat vindende, ontwaart hij, dat ook dat bewustzijn door God wordt gedragen. Niemand toch is in staat om ook maar een oogenblik eene gedachte te koesteren, zij het ook eene diep zondige, of God draagt ze. Dat is zoo bij den engel, bij den mensch, ja, zelfs bij Satan, bij welken laatste bewustzijn.

maar toch door God gedragen worden. Weet den mensch draagt, dan brengt het zelfbesef des menschen niet maar tot de kennis van eene x, maar tot de kennis van een eenvoudig en bewust wezen, waardoor de mensch gedragen

de gedachten wel verkeerd

men

Zoo

wordt.

Dei

het

zijn,

bewustzijn van

eerst leert hij tegenover zijn eigen ik een

zoo

stellen;

God

dat

zoo,

eerst

poneert

zich

ander

ik, nl,

dat van God,

geheel natuurlijk in den mensch de cognitio

insita.

gaan dus niet empirisch

Wij

godsdienst

geweest.

zijn

te

werk, vragende, of er ook volken zonder

Dat ware veel

te

uitwendig gehandeld.

Neen, wij

vragen, of wij in onszelven die cognitio Dei insita ontwaren. Als wij boren

den

grond

levens

in

ons

hier te rekenen

hart

en wezen, dan voelen wij ten leste de fontein des

eigen

hart

opspringen.

Nogmaals herinner

hebben met het type-mensch,

personen; dezen leveren geen tegenbewijs.

wat potentieel van hem

uit

in

ons

van

in

den

mensch qua

op de vereelte naturen.

niet

Neen, vind

deze

in

ik

is

dat wij

of verschroeide

type-mensch

het

dan concludeer

talis inzit, Bij

ik er aan,

met vereelte

omgekeerd

ik

dat potentieele bedekt, gelijk

het spraakvermogen in een kind.

De cognitio Dei insita

zit in

elk

mensch,

in eiken krankzinnige, en volstrekt niet alleen in

in

elk

de geloovigen.

moest de mensch van God kunnen losgerukt worden. Wijl ieder

mensch

die cognitio, n

1.

kind, ja,

Want

dit niet

zelfs

anders

kan, bezit

potentieel.

Niet ongelukkig heeft Calvijn die cognitio Dei insita bestempeld met den

van

semen

religionis, daarom

zulk

een

„semen" het potentieele karakter dier kennisse

semen

heeft

de

mogelijkheid

in

zich,

om op

gelukkige ligt

naam

term,

wijl juist in

uitgedrukt.

Immers, het

te schieten,

bloesem

te

dragen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen