Dictaten dogmatiek. Locus de Salute, Ecclesia, Sacramentis - pagina 723

Cap.

Gesch.

IV.

DOGMA V.

V. H.

Sacr. §6.

H.

\

an de Reform,

op onzen

tot

249

tijd.

gen de Indische kerken aan de Synode, of men den doop wel toedienen mocht. (19e sessie). Men maakte nu onderscheid tusschen twee gevallen, nl dat men

Javanen

men kinderen geadopteerd

dienst had, en dat

in

had.

In

het eerste

moesten ze vóór den doop eerst onderwezen pro eorum captu. En bij den doop moesten getuigen optreden, die voor hun verdere opleiding zouden zorg dragen, en zouden toezien, dat ze niet weer in het bezit van heidenen

geval

kwamen.

Omtrent de adoptati

mochten worden.

besloten, dat ze gedoopt

is

Een derde quaestie voor de practijk des doops liep over de vondelingen. hen stond men voor de vraag, of ze christenkinderen waren of niet. Daarom

Bij

werd deze

regel ingesteld

zoo die expositus

:

de groote meerderheid van de bevolking

dan

dat

sterk,

het

de groote

steden,

gedrongen,

om

christenouders

uit

niet

aan zich droeg een

Het vermoeden was

was.

christelijk

zou geboren

zijn.

Intusschen hebben

Amsterdam, Rotterdam, Middelburg meermalen

toch niet

toegevend

te

al

uiterlijk

zoo mocht het gedoopt worden, indien

niet-christelijke herkomst,

van

teeken

te

er

op aan-

zijn.

Ook vroeg men, hoe men met Nu heeft alle excommunicatie ten

kinderen van excommunicati handelen zou ?

ze niet een uitsluiting

het verbond, maar van den uitwendigen

dus

en

is

doel iemands heil te zoeken uit

(1

Cor. 5

:

5),

Wordt een excommunicatus weer in de gemeenschap opgenomen, ook niet noodig hem weder te doopen. Maar als dit zoo is, dan mogen ook de kinderen niet van den doop worden geweerd. Wat het avondmaal betreft, daaromtrent is nimmer een theoretisch verschilpunt in kerkelijke behandeling gekomen. En ook buiten ons vaderland was

omgang. zoo

het

is

het verloop der quaestiën ongeveer van gelijken aard.

Over de tweede periode is weinig te zeggen. Terugzinking en verflauwing geen actie met zich. Toen het sacrament een uitwendige kerkelijke

brengt

geworden was, maakte het rationalisme

plechtigheid gaf

een

het

eigen duiding.

Nu

getal der

sacramenten ging vermeerderen,

was.

Duitschland

In

Göthe vond

en

men

het

Men

vroeg

uit

sacrament, niet

gelijk dit in

voorbeeld maakte

bij

van meester, en

men de

men

het

de Middeleeuwen geschied

absolutie tot een sacrament,

oogpunt het zevental veel schooner

aesthetisch als

er zich

ontstond er tweeërlei gevaar: 1^ dat

;

2^ dat

uitwendige plechtigheid aanziende, ging vervalschen.

naar den eisch des Woords, maar of het wel plechtig genoeg was.

Het sentimentalisme deed naar dominés vragen, die door een roerende toespraak

de hoorders aan het huilen wisten en

liet

de moeders, die

in

dien

presenteeren. Hierom moest de

te

tijd

brengen

Ook

zette

men de vaders

vooral zeer gevoelig

doop langen

tijd

worden

zijn,

doop

Ook de huwede vraag, waarom

uitgesteld.

lijksinzegening moest op aandoenlijke wijze plaats hebben, en

men ook

ter zijde,

het kind ten

hiervan niet een sacrament maakte, hield telkens de geesten bezig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen