Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 407

§

we nu

Raadplegen

de

1.

Schrift,

13

Foederis Idea.

we

dan hebben

ons dus eerst de vraag

te

stellen te midden van welke sociale verhoudingen zij is opgekomen. De Schrift toch is maar niet mechanisch tot stand gekomen, maar ze is ingegroeid in

daarom slechts uit de toestanden van haar tijd ie verstaan. Vooraf dient nog gelet op het verschil tusschen banden en verbonden. Banden duiden de organische verbindingen aan, die vanzelf tusschen mensch en mensch bestaan. Zoo is de betrekking tusschen vader en kind een band

het leven, en

Zoolang nu zulke banden normaal werken, behoeven ze niet geholpen, gestuurd te voorden door bonden. Zoo hebben vakgenooten een band, Zoo is er een gemeenschappelijke die hen aan elkander behoort te binden.

des bloeds.

van studenten tegenover hun professoren.

band

Zoo

is

ook

't

in

aan

vak organisch dikwijls

de

dat

voor,

staking

't

niet

dan het geval ?

verbonden.

elkander

is

een organische band.

Nu komt

het

bij

door hun

een werkstaking

arbeiders het aan de anderen, die aan

de georganiseerde

meedoen, euvel duiden, dat

Dan zeggen

Dat

Alle timmerlieden zijn

maatschappelijke leven.

zij

zulke werklieden

:

blijven

doorwerken.

„Wat ons

Wat

is

eigenlijk behoort te

de natuurlijke band van het vak. Laat gij die niet werken, dan „Ja, maar", antwoorden dan die enkelen, pleegt ge een daad van ontrouw". een gedie niet meedoen, „gij hebt nu in plaats van de eigenlijke organische organiseerde verbintenis in 't leven geroepen". En dat is dan weer gevolg

verbinden

is

daarvan, dat de eerste, organische band, niet genoeg werkt. Waar nu zulke natuurlijke banden liggen, gebruikt men nooit den

naam

van verbond. Bij een echtverbond zijn het de jonge man en de jonge vrouw, draagt die vóór hun huwelijk door geen band verbonden waren. Een verbond

Zoo ook bij mogendheden. Zelfs het verbond een macht in het leven. was nu Schrift der dagen In de ondergingen daar toestanden De zoo. nog Oosten dit tegenwoordig in 't is Reist men naar Palestina, en gaat men dan maar sedert weinig wijziging. altijd

een mechanisch karakter.

maar dringt men dieper het land door, dan ontmoet men mannen op paarden of kameelen, knechten van de in de Beduinenstreken heerschappijvoerders over die streken. Die mannen moeten over dat stuk lands

niet

tot

aan

Jaffa,

een vijand, tenzij ge een bepaalde som betaalt. nu de eigenaar van zulk een streek met een genabuurde verbonden, dan Is behoeft ge daar straks niet weer te betalen. De uitdrukking: „Wie niet voor wie mijn vriend niet is, is mijn mij is, is tegen mij", wil dan ook zeggen

waken,

en

vijand.

Ze

beschouwen u

als

:

zekerheid. heeft

er

is

Ge

aan

dat Beduinenleven ontleend.

moet u declareeren, of

ook een

offer plaats of eet

tegen het gemeenschappelijk gevaar.

Neutraliteit geeft daar

geen

men beschouwt u als een vijand. Dan men zout, als plechtige verbondssluiting Is

die offerande

gedaan

of dat zout gege-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen