Dictaten dogmatiek. Locus de Magistratu, Consummatione Saeculi - pagina 557

§ nieuw

Hij bracht als

dat

10.

in

De

3.

mortuis ante parousiam.

hierin het

volgende

81

:

kwamen

dat vagevuur alleen de gedoopten

;

er

niet

alle

gedoopten

heen

liet

meer

het kreeg dus

een concrete begrenzing, het werd een bepaald terrein en dat

meer, wijl

te

hij

gaan, maar alleen diegenen onder hen, die

getoond hadden door hunne goede werken, dat de zaak der zaligheid hun

ter

harte ging, hun ernst was. het

20.

denkbeeld

der suffragia

hunne worstelingen om

d.

i.

het ondersteunen der afgestorvenen in

satisfactie en loutering

door de achtergeblevenen op

aarde, die voor hen baden, offerden enz.

Alzoo wordt nu het vagevuur een bepaalde plek, waarin bepaalde menschen hooren,

die

hun worstelen en

bij

straf

dragen den steun ondervinden van de

kerk op aarde.

Het vagevuur

is

dus een deel der kerk.

om voor den

Dit nu leidde er toe

nemen en

te vijf

tusschenstaat een meer locaal begrip aan

de voorstelling der kerk

in

te

in

dragen en wel alzoo, dat men

receptacula stelde

receptaculum malorum

a.

de yéevvx

b.

de

c.

het vagevuur

„

de eerste twee

in

als

7rxpó(.^sta-:i;

een limbus

d.

receptaculum sanctorum

als

(d.

nondum sanctorum

fidelium

„

dit

;

tusschen

een smalle strook, waarin de zielen gaan der vroeg ge-

i.

storven, ongedoopte kinderen (limbus innocentium sive Infantium)

een limbus, waarin de geloovigen van het

e.

deze limbi

Toen nu de

zijn

leer

Oude Verbond

zijn

(limbus patrum);

aan de beide kanten van het vagevuur.

van het vagevuur zoo ver ontwikkeld was, kreeg

een geheel anderen kant dan waarvan men het zou verwachten,

zij

n.1.

steun van

door de

leer

van een der zeven sacramenten en wel van het sacrament der poenitentia.

Om

dit

duidelijk te

maken en ingang

te

doen vinden,

kwam

de Roomsche

kerk tot de onderscheiding tusschen de satisfactie van Christus en die der geloovigen. Christus, zoo leerde ze, had voor onze

zonden voldaan doch

niet

vooral

onze zonden en niet voor heel het karakter der zonde, wel voor het eeuwige, doch voor

niet

het

tijdelijke

karakter der zonde.

Vandaar, dat er door de biecht

geschiedde tweeërlei absolutie 10.

eene absolutie voor het eeuwig karakter der zonde, zoodat

eeuwig verloren gaat

God nog 20.

;

men

niet

voor

maar, wijl daardoor de stoornis in onze verhouding tot

niet is hersteld,

daarom

eene absolutie voor het

tijdelijk

karakter der zonde door het opleggen van

zekere werken als missen, aalmoezen, kranken bezoeken enz. Dit begrip, deze theorie

V

kwam

op een zeer natuurlijke en begrijpelijke wijze 34

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen