Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 113

§

De exsistentia

3.

95

Dei.

wikkelde volksmassa, maar wordt afgelegd, zoodra men komt,

Rome

in

men

tenzij

ten

;

klassen,

reformatie

en

:

Griekenland

in

en dat niet alleen

eveneens

men

Indië vindt

van Socrates

tijde

beschaafde

in

hooger ontwikkeling

tot

ze in stand houdt ter wille van de massa. In den keizerstijd

China en Japan

in

het minder,

zoo ook ten onzent

;

onze dagen, maar ook ten

in

men

ziet

;

maar daar draagt de

in

de der

tijde

zulks bevestigd. Alleen

religie

ook een

philo-

te

De traditie der volken is ontstaan uit een gevoel van beneomdat men zich de dingen verkeerd voorstelde en nu geen weg wist

sophisch karakter. penheid,

met de

verschillende natuurverschijnselen en beangst werd door den tegenZoodra echter het bewustzijn helderder wordt, verdwijnt dit vanzelf en

spoed.

komt de philosophie

Men

3.

de plaats van de

in

dus,

ziet

Maar aangenomen ook die

men ook met

dat

kunnen concludeeren, dat dat

zekere

er

Maar om tot

Dit

4.

God

geloof

te

anderen, mij

bij

in

den mensch gevonden worden.

God

onmogelijk, daar

ik

die zich alzoo voor-

niets iets gelijksoortigs vond,

en duidelijker bij

;

alle

van het

strijd

daarentegen datzelfde verschijnsel terug

ik

met wie

liefheb en

dan zou die

wezen en had

gansche wereld den

alleen tegenover de

Maar vind

voeren.

sterker

is

mij een onverklaard verschijnsel voor mij

ware geheel ik

conclusie volgen,

daarom wel kracht en beteekenis, maar in een ander in mij gewaarwerd den sensus divinitatis, maar,

omgeving, maar

naaste

in

daaruit nog niet

ik

namelijk

ik

menschen sprekende,

die

zou

maken van de menschelijke natuur,

heeft

divinitatis

als het

ik

dan

Wel zou de

bestaat.

een wezen, dat buiten die natuur bestaat.

als

bewijs

met andere sensus

God

er een

de meer ontwikkelde volksklassen

bij

waarnemen,

gewaarwordingen

religeuse

Wanneer

opzicht.

kon

bewijs niets hoegenaamd vordert.

daaruit te besluiten tot het bestaan van

nooit den sprong kan doet,

dat ik ook

al,

verschijnselen

religieuse

religie." dit

ik

omga, dan wordt de sensus

hoor

en

dat er niet alleen in mijne

dan,

ik

bij

divinitatis

volken eene zekere religieuse

culte,

is,

dan

is

de conclusie gewettigd, dat ook bij hen die culte uit eenzelfden sensus divinitatis

opgekomen, dat die sensus dus

is

het

tot

tegen den

TriTTic

anders

dan

twijfel, die

iemand,

dianoëtisch dwing, B.

het

en al

1.

niet iets speciaals

wezen der menschelijke natuur. Door die

om

mocht

niet

oprijzen.

gelooft,

mij toe te

de

dit

Maar zaak

is

van

mij,

bewijs versterk dat

is

maar behoort dus mijne

ik

natuurlijk

gansch

zóo voorleggen, dat

stemmen, dat God

ik

iets

hem

is.

Een andere vorm van het historisch bewijs redeneert aldus:

ik zie in

menschelijk geslacht niet een aggregaat van atomen, maar natiën, volken geslachten,

die

onder elkander woelen en worstelen,

die wrijving en botsing heen een zekere

van dat menschelijk geslacht. Het

is

niet

gang

en loop

terwijl er toch is

door

inde ontwikkeling

een eindeloos Einerlei, maar een /7roc^s,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen