Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 749

Caput

De Mediatoris Persona.

III.

het centrale bewustzijn,

is

dus

De unione naturarum.

7.

waardoor de mensch op

Het werk der Incarnatie

optrad.

§

zijn wil werkt, zelf als

schelijke natuur als een mantel

aannam, maar dat

natuur het subject geworden

en als menscheiijk subject

handelde het

van

Ik

Quantum

enz.

is

finitum

infiniti

capax

goddelijk subject zich ook

het

mensch

dat de tweede Persoon de

niet,

Hij

sluit

in die

men-

menschelijke

zelf in die

dus ook

47

natuur sprak,

dit in

zich, dat

bond aan de beperking der men-

schelijke natuur.

De tegenwoordige Vermittlungstheologen hebben dit alles „de belijdenis van de twee naturen en de vereeniging dezer twee naturen in één persoon", een verouderde stelling genoemd. (Bij ons verklaarde de oude Chantepie de la Saussaye :

in zijne openingsrede in Groningen.) En daarvoor kwam bij hen de plaats de „Gottmenschliche" voorstelling van den Middelaar, die hen lokt naar de belijdenis niet van twee naturen, maar van één natuur en in die ééne natuur de qualiteit van beide saamgevat.

dit

nu

publiek

in

De Lutherschen omnia novit

Wat

leert

et

zeiden, dat Christus

omnia

potuit

;

non tantum

ut

Deus sed etiam

de Gereformeerden ontkennen

ut

homo

dit.

ons de Schrift?

wordt toegestemd,

Beiderzijds

dat in de Schrift vaak van den Zoon des menschen uitdrukkingen gebruikt en dingen gezegd worden, die de pretentie

der menschelijke natuur te buiten gaan.

Zoon gegeven overgegeven Christus

naar

Wanneer

er staat

heeft het leven in zich zelf te hebben, dat

dan

etc, zijn

zijn

omnium consensu

dit

menschelijke

tot zijn goddelijke natuur.

;

dat de Vader den

Hem

het oordeel

is

uitdrukkingen, waarin van

natuur dingen gezegd worden, die behooren

Maar nu concludeeren de Lutherschen daaruit: ombenoemden Middelaar

dat deze dingen van den naar zijn menschelijke natuur

gezegd worden, worden

zij dus gezegd van zijn menschelijke natuur. Endaartegen komt de Gereformeerde op en zegt: neen, volstrekt niet; maar het subject

kan beurtelings met den menscheiijken of goddelijken naam genoemd, en niet van de menschelijke natuur, maar van den naar de menschelijke natuur benoemden Middelaar wordt die goddelijke eigenschap gezegd. Calvijn heeft altijd geworsteld

genoeg

te

maken

;

de geheele Dogmatiek.

is,

beurtelings kan

om

vinden,

dit

maar

duidelijk

Aan

genomen naar de beide

den een of den anderen naam gebruik,

doeld en dat het dus niet noodig zeg, dit

te

dit punt hangt Wij zagen, dat krachtens de communicatio idiomatum

het subject, dat altijd één dat, of ik

om woorden

vooral in het Evangelie van Johannes.

is,

als ik

altijd

qualiteiten

hetzelfde subject

is

;

be-

een menschelijke zaak van het subject

ook met den menscheiijken naam

te benoemen of omgekeerd, maar dat promiscue het subject naar de menschelijke of goddelijke qualiteit benoemen kan, onverschillig of ik van het subject goddelijke of menschelijke zaken meedeel. De Lutherschen daarentegen zeggen Neen, als het subject naar de menscheik

:

lijke qualiteit

benoemd wordt, dan

is

de werking, die er aan wordt toegekend,

ook een werking der menschelijke natuur. LaatonsthansnagaanwatdeKerkhieroverzeideinhareofficiëelebelijdenisschriften

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen