Dictaten dogmatiek. Locus de Magistratu, Consummatione Saeculi - pagina 144

LOCUS DE MAGISTRATU.

116

komt men menten en

met eindelooze 't

onze Nederlandsche

aan monu-

er

waarin hier en daar een klein monument,

staat,

om

en gelukken zal

is

wat

alles

spaarzaam, dat er bijna niets

zonder eenige stem van menschelijke

stilte

gelukt

nooit

tusschen

zoo

bestaat

literatuur

schriftelijke

men voor eene oase

en

is

op 3000 jaren achter ons dan wordt

tot

taal,

taal.

Vandaar dat

een oorzakelijk verband

b.v.

te krijgen

van den Indogermaanschen taaistam

die

met het Maleisch en Japaneesch, Vv^ant de tusschenschakels ontVoor den grond, waaruit zij opgekomen zijn en het verband geen

afgeleid

is

breken.

enkel gegeven.

De

20

Alle

neemt ten

linguïstiek

we

voor zoover

talen,

de geheele formatie

allen tijde een verschijnsel aan, dat bevreemdt.

kennen, beginnen prachtig bv.

ze

zoo zuiver

is

't

Sanskriet

als glas, er hapert niets aan, er zijn zuivere

schoon door, maar hoe verder men gaat, vallen er brok-

regels en alles loopt

stukken van de woorden

af,

slijten

deze en

is

van

lieverlee

onder de uitspraak

de etymologische formatie, de grammatische en syntactische constructie geheel zoodat wanneer

verloopen,

vergelijken

talen

dit

we

niet te

het tegenwoordige Engelsch

herkennen

is.

Dit

is

in strijd

met de vroegere

met het standpunt

der literarische faculteit, want deze leert juist den voortgang in het mensche-

van

leven

lijk

minder naar

doorzichtiger worden.

een

dit laatste

minder,

meer

is

is,

juister,

en

't

terwijl het

v\^orden,

is

er in

Engelsch

spreken, een groote

Men

grammatica en constructie. onzuiverder

schooner en

met het Sanskriet, dan

die practisch gemakkelijk in

betreft

onklaarder

al

de talen moesten dus

weelde van klare en heldere vormen,

rijke

een Germaansche taal armoede verraadt wat al

beter,

Vergelijkt het Engelsch

ziet die taal

totdat ze ten laatste niet

een menigte afspraakteekens, bijna gelijk aan conventioneele taal

als

zonder leven.

Wanneer men buiten de Openbaring om de linguïstiek beoefent, dan stuit men in de talen op twee elkander bestrijdende verschijnselen, analogie en anomalie. Aan den eenen kant kan de analogie zich in vaste regels open30

baren,

aan

schap

te

„non

tijdlang

begrijpelijk

tegen

óf

is.

Wil de

dit verklaren,

linguïstiek

dan moet ze zeggen

liquet".

En

niet

den anderen kant doet zich anomalie voor, waarvan geen reken-

geven

;

allerlei

is

de

er

gepoogd

uit

de anomala de

taal

op

te

bouwen.

Het

is

vogels vergissen zich niet in hun slag, de taal heeft daaren-

uitzonderingen.

Waarom

?

't

Is

óf de structuur van de taal

was

aangelegd op de menschelijke stem, óf dir stem reageerde tegen de taal er

klaren.

is

een storend element gekomen, maar de linguïstiek kan het niet ver-

Hoe komt

dat ?

Antw. Hierdoor, dat de

linguïstiek buiten de bijzondere

openbaring

om

niet

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen